praecipitanter
praecĭpĭtanter, adv., v. praecipito fin.
praecipitanter, Adv. (praecipito), Hals über Kopf, Lucr. 3, 1061. Vgl. Placid. gloss. V, 40, 12.
spiritus ‥ nequam ~er impetuosus ‥ proruebat
regem suum, ut precipitur, ‥ ~er adit
cui major plus quam Deo obediens, regia precepta ~er effectui mancipavit
misere ‥ esse damnato presertim nequissimo, minus tamen male quam exigunt merita nec pertinaciter negabo, nec ~er affirmabo
constat ‥ ignorantiam quam culpa facit, nec defensionem habere, nec ~er acta defendere
in fide Christi, in qua nihil ~er agendum est, in qua nemo repente sit summus
uxor est eligenda discrete, non subito, nec ~er rapienda
in agendis regni non ~er et voluntarie precedere disponimus, sed ‥ deliberato consilio ‥ moderabimur
interrupto colloquio nostro necdum finito ‥ solus ~er et indignanter exihistis et ‥ minaciter ‥ abcessitis
unus ex illis, cujus arbitrium omnes exspectabant, ~er patria lingua dixit, ‘schort red, god red, slea ye the bischop ’
præcĭpĭtanter, (16) précipitamment : Lucr. 3, 1061.