praefor
praefor, to say beforehand, utter in advance, premise, preface
Frieze-Dennison Vergil
Could not find praefandi in Logeion dictionaries.
praefandi Verb: present passive gerundive plural, Verb: present active gerund singular, Verb: present passive gerundive singular, Verb: present passive gerundive plural, Verb: present passive gerundive singular of praefor
- I In gen., to say or utter beforehand, to premise, preface: in parte operis mei licet mihi praefari, quod, etc., Liv. 21, 1, 1; Col. 10, praef. 5; 12, 50, 7; Cels. 3, 1: praefatus, de summā se republicā acturum, having first announced by edict that, etc., Suet. Caes. 28: quae de deorum naturā praefati sumus, etc., Cic. Univ. 10 fin.: cum praefatus fuero, quae, etc., Col. 1 prooem. 33fin.; Gell. 9, 15, 4: sibi Asiam sufficere praefatus, Just. 11, 5, 5: arcana se et silenda afferre praefatus, Curt. 6, 7, 3: is cum praefatus esset, scire, etc., id. 7, 4, 9; Liv. 43, 7, 7.—
- II Esp.
- A In a relig. sense, to utter a preliminary prayer, to address in prayer beforehand: majores nostri omnibus rebus agendis Quod bonum, faustum, felix fortunatumque esset, praefabantur, Cic. Div. 1, 45, 102: pontifice maximo praefante carmen, Liv. 5, 41, 3: decemviri carminibus (abl.) praefarentur, should say beforehand ( = praeirent), id. 22, 1, 16 (v. Weissenb. ad h. l.): priusquam hasce fruges condantur ... ture, vino Jano, Jovi, Junoni praefato, offering wine and incense, say a prayer to Janus, etc., Cato R. R. 134, 1.—With the obj.-acc. of the deity: Janum Jovemque vino praefamino, id. ib. 141, 2: divos, Verg. A. 11, 301.—
- B Si dicimus, Ille patrem strangulavit, honorem non praefamur: sin de Aureliā aliquid aut Lolliā, honos praefandus est, we do not preface it by saying, with permission, with respect be it spoken, Cic. Fam. 9, 22, 4: veniam, to ask leave before speaking, Ap. Met. 1, 1, 14; id. Flor. init.—
- C To name or cite beforehand: Aristoteles, quem in iis magnā secuturus ex parte praefandum reor, to mention or name as an authority in advance, Plin. 8, 16, 17, § 43.—
- III To foretell, predict, prophesy (very rare), Cat. 64, 383.—Hence,
- A praefātus, a, um, in pass. signif., mentioned or stated before (post-class.): condemnatus ex praefatis causis, Dig. 20, 4, 12: jura, ib. 10, 3, 19: sic etiam nostro praefatus habebere libro, named at the beginning, Aus. praef. 2 fin.: sine honoribus praefatis appellare aliquid, without saying, By your leave, Arn. 5, 176: vir praefatā reverentiā nominandus, Vop. Aur. 1.—Hence, subst.: praefātum, i, n., for praefatio, a preface: praefato opus est, Symm. Ep. 6, 3.—
- B praefandus, a, um, P. a., for which must be asked permission or indulgence; that requires apology: praefandi umoris e corpore effluvium, Plin. 7, 51, 52, § 171.—Hence, subst.: praefanda, ōrum, n., foul expressions: in praefanda videmur incidere, Quint. 8, 3, 45.
➳ part. præfatus au sens pass. : Dig. ; Aus. Præf. 2, 43.
- 1. (mondel. of schriftel.) voor iets anders (dat.) zeggen, doen voorafgaan (aan) (abs.; m. acc.; aci.); — p.p. (pass.) (postklass.) voornoemd: secundum praefatum modum;
- 2. van tevoren aanroepen (m. dat.; acc.) [divos];
- 3. (postklass.) voorspellen;
- 4. honorem of veniam ~ zich bij voorbaat verontschuldigen, bij voorbaat verontschuldiging vragen voor; — praefandus, a, um waarvoor verontschuldiging gevraagd moet worden.
- to say beforehand, utter in advance, premise, preface: in parte operis mei licet mihi praefari, quod, etc., L.: quae de deorum naturā praefati sumus, etc.: arcana se et silenda adferre praefatus, Cu.: honorem, i. e. to begin by saying, ‘I speak with deference:’ Talia praefantes, foretelling, Ct.—To utter a preliminary prayer, address in prayer beforehand: maiores nostri omnibus rebus agendis Quod bonum, faustum, felix fortunatumque esset, praefabantur: carminibus, say in verse beforehand, L.—To invoke: divos, V.
-
…editiones, maxime ve tustiores. Ern. I. A. Ernesti. Gr. Gruterus, cf. praefat. p. III sqq. Gz. Cic. de fin. . V ed. I. A…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…. sqq. Latini Lemnium saxum Leonidas, rex Lacedaemoniorum sqq. lex Pompeia de ambitu sq. cf. praefat. p. XIII lex Voconia a. a Q. Voconio Saxa, tribuno plebis, de mulierum hereditatibuslata…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…filius M. Pupius Piso Frugi consula. . irridebat Stoicos sqq. loquens inducitur inlibris de finibus cf. praefat. p. XIII sq. sqq. eiusavus v. L. Calpurnius PisoFrugi Puteoli Pyladea amicitia Pylades v…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…. Mad vigius rec. et enarr. Editio tertia emendata. Hauniae. Morel. Morelius, cf. praefat. p. VIsq. C. F. W. Mue. M. T. Cic. de…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…Menanter poëta ; Terentius poëta Anio fluvius Antiochus Ascalonita. Athenisdocebat, quo tempore sermolibri quinti habitus fingitur cf. praefat. p. XIII sqq. sqq. . eius sententiam complectiturin. V oratio Pisonis sqq. sqq .…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…quae maiores nostri quia valere censebant, idcirco omnibus rebus agendis, Quod bonum, faustum, felix fortunatumque esset praefabantur ; rebusque divinis, quae publice fierent, ut faverent linguis, imperabatur ; inque feriis imperandis, ut litibus…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…Tusculanum Ciceronis praedium Ulixes sqq. C. Valerius Triarius. loquensinducitur in primo et alterode finibus libro cf. praefat. p. XIII sqq. A. Varius, iudex durior sqq. L. Verginius Veseris fluvius voluptas…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…antecedentis filius, Epicureus. P. Sullam accusavit de ambitu sqq. loquens induciturin libris de finibus cf. praefat p. XIII sqq. A. Manlius Torquatus praetora. . Ciceronis amicus sqq. Mantinea C. Marius…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…cui respondet intercapedo. num haec ergo obscena sunt nos autem ridicule si dicimus ille patrem strangulavit, honorem non praefamur ; sin de Aurelia aliquid aut Lollia, honos praefandus est. et quidem iam etiam non obscena verba pro…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…. Porcius Cato Uticensis, pronepos Catonis Censorii, praetor a. loquens inducitur in libris de finibus cf. praefat. p. XIII sqq. Posidonius Stoicus C. Postumius, homo luxuriosus praeposita, praecipua, producta ,…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum