praefinio
praefinio, to determine beforehand, ordain, prescribe
Could not find praefinitumque in Logeion dictionaries.
praefinitumque Adjective: neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle masculine genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter nominative singular, Verb: perfect passive participle neuter genitive plural, Verb: perfect passive participle neuter accusative singular, Verb: perfect passive participle neuter vocative singular, Verb: perfect passive participle masculine accusative singular of praefinio
prae-fīnĭo, īvi and ĭi, ītum, 4, v. a.,
- to determine, fix, or appoint beforehand, to prescribe (class.; a favorite word with Cic.; syn.: praestituo, praescribo): praefinire non est meum, Cic. Tusc. 5, 8, 21: aliquid restricte, id. Leg. 2, 18, 45: praefinit successori diem, id. Prov. Cons. 15, 37: ad certum praefinitumque tempus, Suet. Galb. 14 fin.; and: dies certus praefinitus, Gell. 1, 25, 16: sumptum funerum, Cic. Leg. 2, 27, 68: neque de illo quicquam tibi praefinio, quo minus, etc., id. Verr. 2, 5, 68, § 174: praefinisti, quo ne, etc., id. Fam. 7, 2, 1.—Absol.: nec res praefiniet ipsa, limit, set bounds, * Lucr. 1, 618.—Hence, * praefīnītō, adv., in the prescribed manner: praefinito loqui, Ter. Hec. 94.
prae-fīnio, īvī u. iī, ītum, īre, vorherbestimmen, festsetzen, vorschreiben, diem, Cic.: sumptum funerum, Cic.: nec res praefiniet ulla, Lucr.: dies praefinitus, Plin. ep.: tempora praefinita, Quint. – praef. m. folg. Acc. u. Infin., larices caedi praefinivit, Plin. 16, 190. – non praef. mit folg. quo minus u. Konj., neque de illo tibi quicquam praefinio, quo minus ingenio mecum contendas, Cic. Verr. 5, 174. – Abl. Partiz. praefīnītō, Adv. = nach Vorschrift, loqui, Ter. Hec. 94.
See: praefinire
præfīnĭō, (12) īvī ou ĭī, īre, tr., déterminer dʼavance, fixer par avance : Cic. Leg. 2, 68 ; successori diem Cic. Prov. 36, fixer dʼavance un jour au successeur ; neque de illo tibi quicquam præfinio, quominus Cic. Verr. 2, 5, 174, et à son sujet je ne te fixe pas dʼavance la moindre limite qui tʼempêche de... ; præfinisti, quo ne pluris emerem Cic. Fam. 7, 2, 1, tu as marqué dʼavance la somme que je ne devais pas dépasser comme achat ; [av. prop. inf.] prescrire que : Plin. 16, 190 || abl. n. du part. præfinito Ter. Hec. 94, suivant une limite fixée préalablement.
- 1. van tevoren bepalen, vastleggen [diem; sumptum funerum; alqd restricte]; ➤ ad praefinitum tempus; ~ non est meum; — adv. (abl. v.h. ppp.) praefīnītō volgens voorschrift [loqui];
- 2. als grens, beperking vaststellen.
praefinio , is, ire. 4.
定限。定。— ei diem 與限一日。— funerum sumptum 定出殯之費。
Suggest a Translation
See an image
定限。定。— ei diem 與限一日。— funerum sumptum 定出殯之費。
Suggest a Translation
See an image
prae-fīniō īvī, ītus, īre,
- to determine beforehand, ordain, prescribe: praefinire non est meum: dies in lege praefinita: tibi, quo minus, etc.: praefinisti, quo ne, etc.