praenuntio
praenuntio, to announce beforehand, foretell, predict
prae-nuntĭo (praenunc-), āvi, ātum, 1, v. a., to announce or publish beforehand, to foretell, foreshow, predict; constr. with acc., de, or an object-clause (class.).
- I Lit.: futura, Cic. Div. 1, 6, 12. —Impers.: de eorum adventu esse pronuntiatum, Nep. Eum. 9, 4 (but in Ter. Phorm. 777, the correct reading is abi prae: nuntia, etc., Fleck.).—
- II Transf., of things: juglans, frangi se, praenuntiat strepitu, Plin. 16, 42, 81, § 223: vasa diras tempestates praenuntiant, id. 18, 35, 90, § 365: usus turris ad praenuntianda vada, id. 36, 12, 18, § 83.
prae-nūntio, āvī, ātum, āre, vorher verkündigen, vorher melden, -bekanntmachen, -anzeigen, futura, Cic.: adventum, Auct. b. Afr.: de adventu, Nep.: mit folg. Acc. u. Infin., praenuntia hanc venturam,Ter.: im Passiv m. folg. Nom. u. Infin., venturus ipse praenuntiabatur, Augustin. serm. 210, 3. – praenūntiātō (Abl. abs.) Troianis m. folg. uti (daß) u. Coni., Dict. 5, 11. p. 95, 33 M. – v. Lebl., vasa sudorem repositoriis relinquentia diras tempestates praenuntiant, Plin.: m. folg. Acc. u. Infin., iuglans frangi se praenuntiat strepitu, Plin.
See: praenuntiare
prænūntĭō, (14) āvī, ātum, āre, tr., annoncer dʼavance, prévenir de, prédire : Cic. Div. 1, 12 || annoncer, signaler : Plin. 16, 223 ; 36, 83.
prae-nūntiō
- (not-nūnciō), —, ātus, āre, to announce beforehand, foretell, predict: hanc venturam (esse), T.: futura: de eorum adventu, N.