praenuntiativus
praenuntĭātīvus, a, um, a false read. for praenuntios, Plin. 2, 71, 73, § 181.
praenūntiātīvus, a, um (praenuntio), vorherverkündigend, vorbedeutend, Augustin. c. Faust. 6, 9; 19, 14; 22, 17 u.a. Isid. quaest. in Levit. 2,
priora quidem de ~is vaticiniis, sequentia vero ponemus de actis significativis
si ‥ eorum signa essent, aut ex eorum creatione illa significarent aut aliunde eorum ~a essent
quapropter manifestum est quod divina scriptura salutis humani generis ~a composita est sic
prænūntĭātīvus, a, um, qui annonce, qui avertit : Aug. Faust. 6, 9.