About Report a problem

Menu

praenoscere

praenoscere [CL] 1 to know in advance; b (w. acc. & inf.); c (w. indir. qu.). se divinare et ~ere posse ‥ arbitrabantur Aldh. Met. 3 p. 73; illos presertim qui se Christo conformabant, quem prophetico spiritu ~ebant Pull. Sent. 775D; constanter asseris, quasi spiritum habeas prophetie et Dei arcana prenoveris P. Blois Ep. 106. 329A; si famem futuram ‥ ~erent ‥ casus quidem obtulerat unde sibi providisse poterant Gir. PI III 21 p. 276; non ‥ aliquid necessario cogitur esse a prescientia quia Dei est, sed tantummodo quia prescientia, que nulla est si non ~it certa R. Marston QD 444.  b quoscumque in ea praenoscerit esse futuros Wulf. Swith. I 178; utpote qui ‥ infidelitatis conscius regiam se majestatem offendisse prenorat G. Steph. 14; caritas Dei, mater nostra, cum nos in eam peccaturos ~eret, jam tunc penes se cogitabat cogitationes pacis et non afflictionis J. Ford Serm. 13. 3.  c prenovit prior per aliquem quid mercis negotiator querere venerat Devizes f. 28r. 2 (p. ppl. as adj.) very well known. prenosco, ‥ pernosco ‥ et ab istis prenotus et pernotus, i. valde notus Osb. Glouc. Deriv. 374.

Saved

Recent