praenubo
praenūbo, ere, vorn verhüllen, sacraque praenubitur arca, Iuvenc. in Levit. 40 (Pitra Spic. Solesm. p. 226; der cod. pronubitur, aber Pitra praenubitur wegen der Vorliebe des Iuvencus für Komposita mit prae).
See: praenubere
prænūbō, ĕre, tr., voiler par devant : Ps. Juvenc. Sel. Frg. 40 || intr., se marier dʼavance : omnia in his (virginibus) prænupserunt Tert. Or. 12, le mariage est déjà anticipé dans tout leur être (elles sentent leur nubilité).