praenoto
prae-nŏto, āvi, ātum, 1, v. a. (post-class.).
- To mark or note before or in front: profert quosdam libros litteris ignorabilibus praenotatos, Ap. Met. 11, 22, 30; aureo anulo, to seal, id. ib. 10, 9, 13; psalmum inscriptione, Hilar. in Psa. 15, 1.—
- B To entitle, name: ut de deo Socratis praenotaret librum, Aug. Civ. Dei, 8, 14: librum nomine Pamphili martyris, Hier. Ep. 133, n. 3: liber hoc titulo praenotatus, Aug. Retract. 2, 14.—
- II To note or designate beforehand, to predict: prophetae duos adventus Christi praenotarunt, Tert. adv. Jud. 14: crux praenotata, Prud. στεφ. 10, 629.—
- III To note down, write down: fabellam, Ap. Met. 6, 25, 4.
prae-noto, āvī, ātum, āre, I) vorn bemerken, -bezeichnen, A) im allg.: librum litteris, Apul.: aureos anulo, besiegeln, Apul. – B) insbes., betiteln, librum, Augustin.: librum nomine alcis, Hieron. – II) vorher bemerken, -bezeichnen, adventum, Tert.: crux praenotata est, Prud. – III) aufzeichnen, aufschreiben, fabellam, Apul. met. 6, 25.
See: praenotare
prænŏtō, āvī, ātum, āre, tr., ¶ 1 marquer en avant, faire une marque à, noter : Apul. M. 11, 22 || marquer en tête, intituler : Aug. Civ. 8, 14 ¶ 2 désigner dʼavance, prédire : Tert. Jud. 14 ¶ 3 noter, prendre note : Apul. M. 6, 25.
- 1. aan de voorkant aangeven, markeren;
- 2. uitschrijven [verba; fabellam].