praestolatio
praestōlātio, ōnis, f. [praestolor],
- the waiting for, expectation (late Lat.): praestolatio impiorum furor, Vulg. Prov. 11, 23: praestolatio tua non auferetur, id. ib. 23, 18; id. Job, 17, 15.
praestōlātio, ōnis, f. (praestolor), das Warten auf etw., Vulg. Iob 17, 15; prov. 11, 23 u. 23, 18. Ps. Cypr. de XII abus. 4.
Christi adventum longa votorum ~one suspirabam
suplici ~one que super eo censenda sunt suscepturum se pollicetur
bona ergo ~o que viam sponso parat, que iter venientis accelerat
qui ‥ in loco quietis et suavitatis beata ~one expectant
diutine ~onis ‥ sollicitudinem non mediocri sublevavit exultatione
impiorum ~o, i. omne quod fieri expectant et desiderant
ubi erit fletus et stridor dentium [cf. ], pena eterna sine prestulacione consolacionisMatth. viii 12
corda divinitus tacta ad futuri ~onem ‥ arrecta
qui in ~one communis responsi grave infortunium incurrit
præstōlātĭō, ōnis, f. (præstolor), attente : Vulg. Job 17, 15.