praestituo

prae-stĭtŭo, ŭi, ūtum, 3, v. a. [statuo],

• to determine or appoint beforehand, to prescribe (class.; syn.: praefinio, praescribo): ei rei dies Haec praestituast proxuma, Plaut. Ps. 1, 1, 59 (61); 2, 2, 29 (622): diem praestituit operi faciundo, Cic. Verr. 2, 1, 56, § 148: nobis tempus, id. Quint. 9, 23: dies, Tert. Anim. 14, 3, 4.—With a rel.-clause: praetor numquam petitori praestituit, quā actione illum uti velit, Cic. Caecin. 3, 8: nullā praestitutā die, without any fixed term, id. Tusc. 1, 39, 93; cf. Nep. Chabr. 3, 1.

praestituo, stitui, stitūtum, ere (prae u. statuo), vorherbestimmen, -festsetzen, vorschreiben, diem alci, Ter.: tempus alci, Cic.: diem operi Cic.: diem solvendae pecuniae, Amm.: ad diem praestitutum venire, Liv.: ad diem praestitutam permittere se regi, Curt.: nullā praestitutā die, ohne einen bestimmten Termin, Cic.: pr. regulam, Tert.: eadem praetia, (so!) etiam materiae pineae sunt praestituta, Edict. Diocl. 12, 9: praetor numquam petitori praestituit, quā actione illum uti velit, Cic. Caecin. 8.

See: praestituere

præstĭtŭō, (12) ŭī, ūtum, ĕre (præ, statuo), tr., fixer dʼavance, déterminer, assigner : Cic. Verr. 2, 1, 148 ; Cæc. 8 ; Tusc. 1, 93.

praestituo , is, ui, utum, ere. 3. (statuo.)
先定。

Suggest a Translation
See an image

praestituō uī, ūtus, ere

• prae+statuo, to determine beforehand, fix in advance, prescribe: tibi quidemst olim dies praestituta, T.: diem praestituit operi faciundo: die praestitutā, L.: nullā praestitutā die, without a fixed term: diem certam Chabriae, N.: praetor numquam petitori praestituit, quā actione illum uti velit.