1 praestringere
v. praestinguere
2 praestringere
[CL]
1 to tie at the extremities, or to tie (the extremities). b (transf. & fig.) to constrict, obstruct.
‘hostilibus telis aut prestricta manus’ i. quamvis ~erentur manus
[Trevet Troades 42]. b revertebantur inanes nuntii, vel veris vel verisimilibus argumentis prestricti
[W. Malm. GR III 238]; si vitam [Radulfi] inquiras, nulla ‥ infamia prestrictum
[Id. GP I 67 p. 126]; omnem meditandi ~it viam
[R. Melun Sent. I 4].
2 to blunt; b (transf.).
robur hostium et aciem armorum arte magica ita prestrinxit, quod ‥
[Greg. Mir. Rom. 4]. b praestigium, quod ~at aciem oculorum
[GlC P 681]; cum prestigiatoris lotio perfusi ars deletur et oculis quos malitia sua prestrinxerat videndi facultas reparatur?
[J. Sal. Pol. 406B]; prestigium ‥ Mercurius dicitur invenisse quod ex eo sic dicitur quod aciem ~at oculorum
[Ib. 406D]; 1167 fortasse rectius amicum dixerim qui oculos meos phantasticis fortune ludibriis prestrictos aperuit et ‥
[Id. Ep. 169 (194)].
3 (assoc w. CL perstringere) to touch upon, run over (briefly).
verumptamen compendiose ~am qua sicut homo ita et mundus suas habet aetates
[H. Los. Serm. 62].