praestituere

praestituere [CL] 1 to fix or establish beforehand. b to prescribe (a course of action, also w. ut & subj.). ut vobis tempore ~to reddatur in caelis Bede Ep. Cath. 43; veruntamen ante ~tum terminum pax rupta est W. Malm. GR IV 388; finis ultimus qui ‥ ostenditur a racione errante tamquam finis ultimus vel finis ~tus quem ‥ voluntas ex libertate sua vult tamquam finem ultimum Duns Ord. II 10; potest ‥ Deus absque juris injuria ‥ ~ere angelo et homini certum terminum ad merendum Bradw. CD 740D.  b cujus sc. scribendae meditationis ‥ hanc mihi formam ~erunt Anselm (Mon. prol.) I 7; sic nulli ~is, ut cui dictamen tuum non placet, pulchrius non scribet (CurD I 1) Ib. II 49. 2 to put in charge (w. dat. to indicate area of responsibility); b (w. in & abl.). 1166 tempus quo me in ministerio suo ~it [Diceto YH 324: ~it [v. l. prefecit]] Becket Ep. 224 p. 515; rationalibus ‥ gregibus ‥ indoctos ~unt Gir. GE II 34 p. 336; nolit unquam Deus talem Anglicane ecclesie ~tum esse pastorem Id. Symb. I 31 p. 330; ecclesia S. Petri ‥ habet archipresbyterum cardinalem clericis singulariter ibidem deservientibus prepositum et ~tum Id. Spec. IV 2 p. 270.  b presul ‥ in spiritualium cura ~tus Gir. PI I 19 p. 109. 3 to give, grant. quis eam tot patrociniis adjuvit ‥ tot ei propugnatores ~it? Canon. G. Sempr. f. 35; 1218 electioni ‥ nostrum ~imus favorem et assensum Pat 183.