primordialiter
prīmōrdiāliter, Adv. (primordialis), von Anfang an, Augustin. de trin. 3, 9. Claud. Mam. de stat. anim. 2, 5.
ideoque ea illi solatia ~iter instituit
ut ‥ reducerentur cuncta in nihilum que de nihilo ~iter processerunt
essencia divina in qua ~iter et causaliter et cognoscibiliter preexistunt omnes res
ad jus illud quod ~iter a matre sic exclusa non oritur
prīmōrdĭālĭtĕr (primordialis), primordialement, originairement : Aug. Trin. 3, 9.