proculco
proculco, to tread down, trample upon
prōculcō, āvī, ātus, 1, a.: to tread down, trample upon, 12.534. (prō and calcō)
prō-culco, āvi, ātum, 1, v. a. [calco], to tread down, trample upon (mostly poet. and in post-Aug. prose).
- I Lit.: turbatus eques sua ipse subsidia territis equis proculcavit, Liv. 10, 36, 5: crescenti segetes proculcat in herbā, Ov. M. 8, 290; cf. Sev. ap. Sen. Suas. 6, 26, 26 sq.—Of a Centaur: pedibusque virum proculcat equinis, Ov. M. 12, 374: solum, Col. 3, 13, 6: uvas, id. 12, 19, 3; cf. id. 12, 15, 3; Phaedr. 1, 32, 9: nepotem, trample to death, Just. 44, 4, 4: una ala ipso impetu proculcata erat, crushed, Curt. 3, 11, 14: aliquem, Tac. H. 3, 81: materiam, Just. 38, 10, 3: qui tot proculcavimus nives, have trodden, i. e. traversed, Curt. 6, 3, 16.—
- II Trop., to trample upon, tread under foot, despise: qui fata proculcavit, Sen. Phoen. 193: proculcato senatu, Tac. H. 1, 40: proculcata desertaque respublica, Suet. Vesp. 5: contumeliosā voce, Val. Max. 9, 5, 3.
- —Hence, prōculcātus, a, um, P. a., trodden down; trop., = tritus, trodden under foot, mean, low, common (post-class.): verba proculcata vulgo et protrita, Gell. 18, 4, 6; cf. id. 17, 2, 10.
prō-culco, āvī, ātum āre (pro u. calco), niedertreten, I) eig.: 1) lebl. Objj., niedertreten = stampfen, zerstampfen, a) im guten Sinne: uvas, Colum. 12, 19, 3: ficus pedibus lotis in modum farinae, Colum. 12, 16, 3: qui tot proculcavimus nives, so viele Schneefelder überschritten haben, Curt. 6, 3 (9), 16. – b) im üblen Sinne, zertreten, zerstampfen, neve iam pastinatum solum exportantium ramos atque truncos ingressu proculcetur, Colum. 3, 13, 6: argenti certe aurique tantum, ut etiam gregarii milites auro caligas figerent proculcarentque materiam, cuius amore populi ferro dimicant, Iustin. 38, 10, 3: is (aper) modo crescentes segetes proculcat in herba, Ov. met. 8, 290: ferae proculcabunt formidinem (den Federlappen), Sen. de dem. 1, 12, 5: informes voltus sparsamque cruore nefando canitiem sacrasque manus... pedibus civis proiecta superbis proculcavit ovans, Cornel. Sev. b. Sen. suas. 6, 26. v. 16 sqq. – 2) leb. Wesen, a) im guten Sinne, unter seine Füße hinstrecken, alteram (capram) decubuisse atque ita alteram proculcatae supergressam, Plin. 8, 201. – b) im üblen Sinne, niedertreten, zu Boden treten, alqm, Tac. hist. 3, 81: nepotem, tot treten, Iustin. 44, 4. § 4: pedibus virum equinis (v. einem Zentauren), Ov. met. 12, 374: proculcatas (ranas) obteret duro pede, Phaedr. 1, 32 (30), 9. – bes. v. Pferden u. Reiterei, niedertreten, nieder rennen, niederreiten, hunc crebro ungula pulsu incita nec domini memorum proculcat equorum, Verg. Aen. 12, 533 sq.: et turbatus eques sua ipse subsidia territis equis proculcavit, Liv. 10, 36, 5: iamque una ala ipso impetu proculcata erat, Curt. 3, 11 (27), 14: disiectā plebe, proculcato senatu, rapidi equis forum inrumpunt, Tac. hist. 1, 40. – II) übtr.: a) mit Füßen treten, erniedrigen, α) lebl. Objj.: qui fata proculcavit ac vitae bona proiecit, Sen. Phoen. (Oedipi fr.) 193: proculcata desertaque res publica, Suet.Vesp. 5, 3. – β) leb. Wesen: contumeliosā voce proculcatus, Val. Max. 9, 5, 3. – b) Partiz. prōculcātus, a, um, abgetreten = abgenutzt, abgedroschen, alltäglich, auris, Gell. 17, 2, 10: ista verba quae proculcata vulgo et protrita sunt, Gell. 18, 4, 6.
prōculcō, (13) āvī, ātum, āre (pro, calco), tr., fouler avec les pieds, piétiner, écraser : Liv. 10, 36, 5 ; Col. Rust. 12, 19, 3 ; Ov. M. 12, 374 || fouler aux pieds, mépriser dédaigner : Tac. H. 1, 40 ; Suet. Vesp. 5.
- 1. plattrappen, vertrappen [segetes; solum; ranas; virum pedibus]; verpletteren, onder de voet lopen;
- 2. (metaf.) met voeten treden, vernederen [fata; rem publicam].
prōculcō āvī, ātus, āre
- pro+calco, to tread down, trample upon: eques sua ipse subsidia proculcavit, rode down, L.: proculcato senatu, Ta.: hunc ungula proculcat equorum, V.: segetes in herbā, O.: proculcatas (ranas) obteret duro pede, Ph.: una ala ipso impetu proculcata erat, crushed, Cu.: qui tot proculcavimus nives, i. e. have traversed, Cu.