propheto
prŏphēto, no perf., 1, ātum, āre, v. a. [propheta],
- to foretell, predict, prophesy (eccl. Lat.; cf.: praedico, vaticinor): docet, instruit, prophetat, Prud. στεφ. 13, 101: servi prophetaturi, Tert. Anim. 47: mors Christi prophetata, id. adv. Marc. 3, 19 fin.; id. Res. Carn. 28; Vulg. Matt. 15, 7 et saep.—Perf.: PROPHETAVIT, Inscr. Orell. 4872.
prophēto, āvī, ātum, āre (propheta), prophezeien, weissagen (s. Bünem. Lact. 4, 13, 27), absol., Eccl.: m. Acc., magna, Augustin.: multa, Corp. inscr. Lat. 5, 180*: mors Christi prophetata, Tert. adv. Marc. 3, 19.
prŏphētō, āvī, ātum, āre, tr., prophétiser, prédire : Tert. Anim. 47.