About
Menu

propiare

propiare [LL] 1 to approach, come close: a (in space); b (in time). a ut quid incultae solitudinis volucres, humani successus insueti, illam ~iandi fiduciam habuerunt Felix Guthl. 39 p. 122; quisque manu patulas claudat ut auriculas / haudquaquam sufferre valens propiando rugitum Wulf. Swith. pref. 167; pontis ut usque pedem propiat rex, stant ibi cives R. Maidstone Conc. 288; mox ut ~iabat ad fanum Ciren. I 120; nam captivorum delacio certa cohortes / plures testatur, quod propiare volunt / ut vi dirumpant acies simul arcitenentum Elmh. Metr. Hen. V 418.  b citra hore none terminum jam ~iantem R. Cold. Cuthb. 108 p. 243; tempus partus propiat, miser cruciatur (Vers. de viro pregnante) Latin Stories 150. 2 to be situated nearby, (pr. ppl. as adj.) neighbouring, adjacent. ex aula ~iante [v. l.: vel propinqua] ‥ mulier inmensa velocitate currens clamabat Felix Guthl. 8.

Saved

Recent