propinatio
prŏpīnātĭo, ōnis, f. [propino].
- A drinking to one's health, a pledging in something (post-Aug.): tralaticiā propinatione dignus, Petr. 113: propinationem ab aliquo accipere, Sen. Ben. 2, 21, 5.—In plur.: propinationibus crebris aliquem lacessere, Sen. Ira, 2, 33, 6: propinationes tuas recusant, decline your invitations to drink a health, id. Ep. 83, 22.—
- II Transf., in gen., a funeral banquet, Inscr. Grut. 753, 4.
propīnātio, ōnis, f. (propino), I) das Zutrinken, Petron. 113, 8. Sen. de ben. 2, 21, 5: Plur., propinationes crebrae, Sen. de ira 2, 33, 6: propinationes tuas recusant, wollen dir nicht mehr nachtrinken, Sen. ep. 83, 24. – II) meton., das Trinkgelage, übtr. = der Leichenschmaus, Corp. inscr. Lat. 5, 5272.
Ganymedes factus est pincerna Jovis, qui propter gratiam ~onis meruit fieri signum celeste
bryllyng of drynke , ~o
allocantur ei prolez dresces et lecag’ ccxlvij piparum cervisie cum vasto et perdicione in ~one earundem, viz. pro qualibet pipa xiiij lagene, mmmcccclviij lagene
numquid non in calicibus hujusmodi sumendis atque gustandis mutua alternatim psallentium ~o cernitur?
prŏpīnātĭō, (14) ōnis, f. (propino), provocation (invitation) à boire, défi de buveurs : Sen. Ira 2, 33, 6 ; Ben. 2, 21, 5 ; Ep. 83, 24.