Logeion | refectorius

refectōrius, a, um (reficio), erquickend, quies, Ambros. epist. 67, 14.

refectorius [CL reficere+-torius; cf. et. LL refectorium] 1 to which one returns (in quot. of refrain of song), or (as sb. f.) refrain (cf. reficere 4). quandam cantilene particulam ad quam sepius redire consueverant quam ~iam seu refractoriam vocant Gir. GE I 43 p. 120. 2 (as sb. n.) refectory. cenaculum, ~ium GlC C 318; 877 (12c) fratribus intus ad ~ium aliquam partem terrae ‥ concedens donabo CS 544; dato tintinnabuli signo ~ium [AS: beod ærn] introeant RegulC 26; usquequo intrant more solito in ~ium Ælf. Regul. Mon. 187; c1073 rogavi ne hoc anno aliquam vel in ~io vel in capitulo, aut in monasterio lectionem legeret Lanfr. Ep. 43 (18 p. 98); s1280 compertum est quod abbas ‥ in ~io raro comedit ‥ infirmos non visitat, carnibus publice vescitur Reg. Ebor. 23; januas claustri et hostium ~ii fregit Graystanes 26 p. 81. 3 maintenance, provision (in quot. of food). est villa quedam ‥ cujus altera pars ad ~ium Sancti Johannis dependet, altera vero Sancto Cuthberto hereditario jure pertinet Mir. J. Bev. A 300. 4 infirmary. hoc ~ium, a fermory WW.

rĕfectōrĭus, a, um (reficio), qui réconforte, réconfortant, réparateur : Ambr. Ep. 68, 14.

, Qui uni refectioni seu prandio satis est. Necrol. MS. eccl. B. M. de Medunta fol. 2. r° : Percipiunt annuatim viginti solidos in molendino de planchia et Refectorium salmonem Quadragesimæ.

refectorius

Saved

Recent