respuo
respuo, to spit back, discharge by spitting, cast out, cast off, eject, expel
- I Lit.: quin etiam gustatus, quam cito id, quod valde dulce est, aspernatur ac respuit, Cic. de Or. 3, 25, 99: quas natura respuerit, id. N. D. 2, 9, 24: lumen per cornum transit, at imber respuitur, Lucr. 2, 389; cf. Quint. 1, 2, 28: liquorem ab se, Vitr. 7, 4; cf.: ferrum ab se (opp. resorbere), Lucr. 6, 1054; 2, 197; cf. Plin. 2, 103, 106, § 231; Pall. 1, 33, 2: frenos cum sanguine (equus), Stat. Th. 8, 544: invisum cadaver (humus), Ov. Ib. 170: oleas albas propter amaritudinem respuit palatum, Varr. R. R. 1, 66: respuit aqua limum, Pall. 1, 33, 2: tantum interest repercussum illum (aëra) respuat an excipiat, Plin. 33, 9, 45, § 128: respuens securis materia, id. 17, 10, 14, § 72; cf.: tela omnia, Luc. 3, 484.—
- II Trop., to reject, repel, refuse; to dislike, disapprove, not accept (syn.: reprobo, reicio, repudio): quae nisi respuis ex animo longeque remittis, Lucr. 6, 68: cum id dicat, quod omnium mentes aspernentur ac respuant, Cic. Fat. 20, 47; cf. id. Att. 13, 38 fin.: ratio juris respuat hanc defensionem et pro nihilo putet, id. Caecin. 19, 56; Liv. 42, 14: haec aetas omne quod fieri non potest respuit, Cic. Rep. 2, 10, 19: quos et praesens et postera respuit aetas, Hor. Ep. 2, 1, 42: orationem, Cic. Mur. 35, 74 fin.: quo judex dicto moveatur quid respuat, Quint. 6, 4, 19: non respuit Caesar condicionem, Caes. B. G. 1, 42: Caesaris interdicta respuuntur, are spurned, Cic. Att. 7, 26, 1; cf. Liv. 2, 41 fin.: quod respuunt (aures) immutandum est, Cic. Part. Or. 5, 15; Quint. 11, 1, 61; Tac. Or. 9; cf.: nemo civis est, qui vos non oculis fugiat, auribus respuat, animo aspernetur, Cic. Pis. 20, 45: sunt enim qui respuant (consolationem), sed refert quo modo adhibeatur, id. Tusc. 3, 33, 79.—Absol.: quis te tum audiret illorum? respuerent aures, Cic. Planc. 18, 44; Quint. 11, 1, 61; cf.: calcitrat, respuit, Cic. Cael. 15, 36.— *
- β Part. pres. with gen.: communium vocum respuens nimis ac fastidiens, Gell. 6, 15, 2.
- 1. uitspuwen, verwijderen [reliquias cibi];
- 2. (metaf.) afwijzen, niet aannemen, versmaden, verwerpen [condicionem; interdicta Caesaris; defensionem].
吐唾。辭。却。輕慢。— auribus hominem 不肯聽此人。— consolationem 不受安慰。— conditionem 不悅此約。— imperium 不從命。— secures 不容斧。Respuentia tela 跳囘之鎗。
Suggest a Translation
See an image
- to spit back, discharge by spitting, cast out, cast off, eject, expel: gustatus, id, quod valde dulce est, respuit: quas natura respuerit: invisum cadaver (humus), O.—Fig., to reject, repel, refuse, spurn, dislike, disapprove: quis te tum audiret illorum? respuerent aures: id quod omnium mentes aspernentur ac respuant: haec aetas omne quod fieri non potest respuit: condicionem, Cs.: Caesaris interdicta respuuntur, are spurned: in animis hominum respui, L.: consolationem.
-
…postulasset, id per se fieri licere, quoniam propius accessisset seque id sine periculo facere posse existimaret. Non respuit condicionem Caesar iamque eum ad sanitatem reverti arbitrabatur, cum id quod antea petenti denegasset ultro polliceretur, magnamque in…
Julius Caesar, Gallic War
-
…conlocandi quem volumus tenere possumus P. Non sane ; nam auditoris aures moderantur oratori prudenti et provido eae quod respuunt immutandum est. C. Expone deinceps quae ipsius orationis verborumque praecepta sint. P. Vnum genus est eloquendi…
M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
-
…maxime voluptarius quique dulcitudine praeter ceteros sensus commovetur, quam cito id, quod valde dulce est, aspernatur ac respuit Quis potione uti aut cibo dulci diutius potest cum utroque in genere ea, quae leviter sensum voluptate moveant ,…
Cicero, de Oratore
-
…studia defenderes ego, si quis, iudices, hoc robore animi atque hac indole virtutis ac continentiae fuit ut respueret omnis voluptates omnemque vitae suae cursum in labore corporis atque in animi contentione conficeret, quem non quies, non…
Cicero, pro Caelio
-
…acquiescam. nam dum illud tractabam de quo ad te ante scripsi, quasi fovebam dolores meos ; nunc omnia respuo nec quicquam habeo tolerabilius quam solitudinem ; quam, quod eram veritus, non obturbavit Philippus. nam ut heri…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…, nemo denique civis est, qui modo se civem esse meminerit, qui vos non oculis fugiat, auribus respuat, animo aspernetur, recordatione denique ipsa consulatus vestri perhorrescat. haec ego semper de vobis expetivi, haec optavi…
Cicero, in Pisonem
-
…ullum cibum tam gravem quin is nocte et die concoquatur ; cuius etiam in reliquiis inest calor iis quas natura respuerit. iam vero venae et arteriae micare non desinunt quasi quodam igneo motu, animadversumque saepe est cum cor animantis…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…si vitant, fugiunt, audire de te nolunt, cum viderunt, tamquam auspicium malum detestantur, si cognati respuunt, tribules exsecrantur, vicini metuunt, adfines erubescunt, strumae denique ab ore improbo demigrarunt et aliis iam se…
Cicero, in Vatinium
-
…hoc biduo laetiora. itaque fuga quae parabatur repressa est ; Caesaris interdicta, si te secundo lúmine hic offéndero respuuntur ; bona de Domitio, praeclara de Afranio fama est. quod me amicissime admones ut mihi integrum quoad possim…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…quae istam declinationem efficeret, tamen aliquid sibi dicere videtur, cum id dicat, quod omnium mentes aspernentur ac respuant. Nec vero quisquam magis confirmare mihi videtur non modo fatum, verum etiam necessitatem et vim omnium rerum sustulisseque…
M. Tullius Cicero, De Fato