resupinus
resupinus, bent back, thrown back, lying on the back, facing upward, supine
resupīnus, a, um: (adj.), bent back; lying extended on the back; supine, thrown backwards, 1.476; stretched out, 3.624.
rĕ-sŭpīnus, a, um, adj., bent back or backwards, lying on one’s back or with the face upwards, supine (not in Cic.).
- I Lit.: resupinum in caelo contueri, i. e. lying on one’s back, face upwards, supine, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44: fertur equis curruque haeret resupinus inani, Verg. A. 1, 476: eque tuo pendet resupino spiritus ore, Lucr. 1, 37; Ov. H. 16, 255; id. M. 2, 267: jacuit resupinus humi, id. ib. 4, 121; 12, 324: hunc ego resupinum fudi, id. ib. 13, 86 al.: retro lentas tendo resupinus habenas, bent back, id. ib. 15, 520: collum, id. ib. 1, 730: pectus, id. ib. 12, 138: caput, Plin. 8, 25, 38, § 93 et saep. — Of an arrogant gait or manner: (Niobe) mediam tulerat gressus resupina per urbem, with head thrown back, i. e. proudly, Ov. M. 6, 275; cf. Sen. Ep. 80, 7; Cod. Th. 9, 3, 6: si non resupini spectantesque tectum expectaverimus, quid obveniat, Quint. 10, 3, 15: spectat resupino sidera vultu, Mart. 9, 44, 3.—
- B Transf., of things turned or bent back: Elis, spread out on a hill, Stat. Th. 4, 237: labra lilii, Plin. 21, 5, 11, § 23: vomer, id. 18, 18, 48, § 171.—
- II Trop., lazy, slothful, effeminate, careless, negligent: voluptas, Quint. 5, 12, 20; cf. id. 11, 3, 167: qui solvit, numquam ita resupinus est, ut facile suas pecunias jactet, Dig. 22, 3, 25: existimatio, ib. 43, 24, 4.
re-supīnus, a, um, zurückgebogen, -gebeugt, -gelehnt, rücklings, I) eig. u. übtr.: 1) im allg.: a) eig.: collum, Ov.: os (Gesicht), Ov.: resupinus haeret curru, Verg.: resupinum alqm fundere, jmd. rücklings zu Boden werfen, Ov.: resupino pectore vertit, warf ihn rücklings zu Boden, Ov. – v. Lebl., vomer, zurückgebogen, Plin.: u. labra lilii, Plin. – b) übtr.: iam cantici quiddam habent sensimque resupina sunt, sanft verlaufend, Quint. 11, 3, 167. – 2) insbes.: a) auf dem Rücken liegend, verb. reclinis et resupinus, Vopisc. Firm. 4, 3: humi iacentes resupini (auf dem Rücken), Plin.: iacuit resupinus, Ov.: resupini (auf dem Rücken) natant, Ov. – b) poet. von Örtl., abschüssig, Elis, Stat. Theb. 4, 237. – II) meton.: a) den Kopf zurückwerfend, die Nase hoch tragend, sich in die Brust werfend, v. Stolzen, Ov. met. 6, 275. Sen. ep. 80, 7: v. Nacken selbst, stolz, cervix, Cod. Theod. 9, 3, 6. – resupina arrogantia, Ambros. de off. 2, 24, 119. – b) weichlich, träge, voluptas, träges Wohlbehagen, Quint. 5, 12, 20. – c) nachlässig, sorglos, homo, Paul. dig. 22, 3, 25: existimatio, Venulei. dig. 43, 24. 4.
quorum quidam [Cyclops ] in suo antro ~us una manu duos viros tenuisse et crudos manducasse legitur
in lecto ~i jacentes
non tam somno quam lethargia depressus ~us stertit in lectulo
veluti dabat visio sibi, ~us jacens in sepe plena florum amoenitate
in tumulo quodam se ~am dedit et ‥ se quasi mortuam finxit
infirmus jaceat ~us
si infirmus jaceat ~us pessimum signum est
~us, A.wyde ope
passus ~us quasi inde natus prominebat de coxa
nunc percurvus, modo acclinis, aliquando ~us totus jacuit
virorum ‥ cadavera supina fluctuant, feminarum prona et ~a ac si pudori parcat natura
filius ‥ unius anni ‥ perambulavit et ‥ lignum ‥ peracutum ‥ in os suum posuit ‥ . puer super ‥ lignum cecidit ‥ unde ‥ mater ‥ inveniebat puerum suum ‥ jacentem ~um
tetrasillabi pedes ~is et reciprocis varietatum vicibus componuntur
pes ~us
~a, dicta quia super supinam virgam reerigitur
satis novit quisquis non est adeo ~us ut nullos sumptus faciat rege nescio vel sine conscientia delatorum
rĕsŭpīnus, (13) a, um, ¶ 1 penché en arrière, qui se renverse ou renversé : Acc. d. Cic. Div. 1, 44 ; Lucr. 1, 37 ; Virg. En. 1, 476 ; Ov. M. 4, 121 ; 13, 86, etc.; resupinus Quint. 10, 3, 15, ayant la tête en arrière, cf. Mart. 9, 44, 3 || [en parl. de choses] : Plin. 18, 171 ; 21, 23 || [en parl. du débit oratoire] : sensim resupina sunt Quint. 11, 3, 167, [ces paroles] sont dites avec une molle inflexion ¶ 2 [fig.] a) qui se tient renversé ; fier, hautain : Ov. M. 6, 275 ; Sen. Ep. 80, 7 ; b) qui se tient couché ; mou, efféminé : Quint. 5, 12, 20 || nonchalant, négligent : Dig. 22, 3, 25.
- 1. achterover gebogen of geleund [collum; ōs];
- 2. op de rug liggend, ruggelings; ➤ alqm -um fundere ruggelings op de grond werpen; eum -o pectore vertit gooide hem op zijn rug op de grond; -i natant op de rug;
- 3. (metaf.) het hoofd in de nek werpend, trots [Niobe].
Quæque tulit, spectat Resupino sidera vultu.
re-supīnus
adj.,
- bent back, thrown back, lying on the back, facing upward, supine: resupinum in caelo contueri: curru haeret resupinus inani, V.: cantabam resupinus amores, O.: tendo resupinus habenas, leaning backward, O.: tulerat gressūs resupina per urbem, i. e. arrogantly, O.