resuscitator
rĕsuscĭtātor, ōris, m. [resuscito], in eccl. Lat.,
- one who raises again from the dead, a resuscitator, Tert. Res. Carn. 12.
resuscitātor, ōris, m. (resuscito), der Wiedererwecker von den Toten, Tert. de res. carn. 57. Augustin. serm. 125, 2.
salus esto infirmitati meae, et verus ~or animae meae
inventus sum male mortuus indigens ~ore
famulus resurgeret, et gratias agens pro reddita vita ante pedes ~oris procumberet
vocatur eciam Vadum Ethre a nomine resuscitate usque in diem hodiernum et fluidum elementum itinerantibus transitum prestans predicat ~oris meritum
mortuorum ~or
Gregorius in tantum contra nascentem haeresim novam laborare contendit ‥ ut nullus exinde sit inventus qui ejus ~or existeret
rĕsuscĭtātŏr, ōris, m. , celui qui ressuscite [les morts] : Tert. Res. 57.