rusticulus
rusticulus, a little countryman, little rustic
rustĭcŭlus, a, um, adj. dim. [rusticus], rather rustic, somewhat coarse.
- I Libellus, Mart. 10, 19: nomen (Bissula), Aus. Idyll. Carm. 7, 3.—
- II As substt. *
- A rustĭcŭ-lus, i, m., a little countryman, a little rustic, Cic. Sest. 38, 82.—
- B rustĭcŭla, ae, f., a little heath-cock; (cf. rustica, s. v. rusticus, I. B. 2. b.), Plin. 10, 38, 54, § 111; Mart. 13, 76 in lemm.
rūsticulus, a, um (Demin. v. rusticus), I) ländlich, auf dem Lande befindlich, subst., A) rūsticulus, ī, m., der schlichte Landmann, Cic. Sest. 82: rusticulus quidam, Arnob. 7, 39. – B) rūsticula, ae, f. (sc. gallina) = gallina rustica, das Haselhuhn, Plin. 10, 111. Mart. 13, 76 lemm. u. v. 1 Schn. (ed. min.). – II) meton., etwas unbeholfen, plump, libellus, Mart.: nomen, Auson.
1 rūstĭcŭlus, (16) ī, m. , un campagnard, un paysan : Cic. Sest. 82.
2 rūstĭcŭlus, a, um, quelque peu rustique, grossier : Mart. 10, 20, 2.
rūsticulus ī, m dim.
- rusticus, a little countryman, little rustic.