sensutus
sēnsūtus, a, um (sensus) = sensatus, mit Verstand begabt, verständig, vir, Itala Sirach 26, 26 (b. Augustin. specul. 33 Mai).
sēnsūtus, a, um, c. sensatus : Itala Sirach 26, 26, d. Aug. Spec. 269, De Ecclesiastico 33 [Migne porte cependant sensatus ].