sepelio
sepelio, to bury, inter
BWL
he was buried near the Appian Way
Frieze-Dennison Vergil
Could not find sepeliunt in Logeion dictionaries.
sepeliunt Verb: present active indicative 3rd plural of sepelio
- to bury, inter (class.): sepultus intellegitur quoquo modo conditus, humatus vero humo contectus, Plin. 7, 54, 55, § 187 (cf. also condo).
- I Lit.: hominem mortuum, inquit lex in XII., in urbe ne sepelito neve urito. Credo vel propter ignis periculum. Quod autem addit, neve urito, indicat, non qui uratur, sepeliri, sed qui humetur. Att. Quid? qui post XII. in urbe sepulti sunt clari viri? etc., Cic. Leg. 2, 23, 58 Mos.: quoi (mortuo) auro dentes juncti escunt, ast im cum illo sepelirei ureive se fraude esto, id. Fragm. 2, 24, 60: mortuus est, sepelitus est, Cato ap. Prisc. p. 909 P.: surge et sepeli natum, Att. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 106: aliquem, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 12, 3: Tarquinio sepulto, Cic. Rep. 2, 21, 38: suorum corpora, Liv. 27, 42, 7: et sepeli lacrimis perfusa fidelibus ossa, Ov. H. 14, 127. —Of merging in the sea: saevo sepelire profundo exanimos, Sil. 13, 480.—
- B To burn (the dead body), to perform the funeral rites of a man by burning: cujus corpus procul ab eo loco infoderunt ... inde erutus atque eodem loco sepultus est, Nep. Paus. 5, 5: qui vos trucidatos incendio patriae sepelire conatus est, Cic. Fl. 38, 95: sepultum Consentiae, quod membrorum reliquum fuit, ossaque Metapontum ad hostes remissa, i.e. buried after burning, Liv. 8, 24; cf. Nep. Eum. 13 fin.: sepeliri accuratissime imperavit ... evenit ut semiustum cadaver discerperent canes, Suet. Dom. 15.—
- II Trop.
- A To bury, i.e. to overwhelm, submerge, destroy, ruin, suppress, etc.: cerno animo sepultam patriam, miseros atque insepultos acervos civium, Cic. Cat. 4, 6, 11: patriā sepultā, Prop. 1, 22, 3 (sepulchra, Müll.): cuncta tuus sepelivit amor, id. 3, 15 (4, 14), 9. haec sunt in gremio sepulta consulatus tui, Cic. Pis. 5, 11: somnum sepelire, Plaut. Most. 5, 2, 1 (1122): quod bellum ejus (Pompeii) adventu sublatum ac sepultum, Cic. Imp. Pomp. 11, 30; so, bellum, Vell. 2, 75, 1; 2, 89, 3; 2, 90 al.: dolorem, to put an end to, Cic. Tusc. 2, 13, 32: tunc, cum mea fama sepulta est, Ov. P. 1, 5, 85: salutem in aeternum, i.e. to destroy, Lucr. 2, 570; cf. Vell. 2, 126, 2: multa tenens antiqua, sepulta, vetustas Quae facit, Lucil. ap. Gell. 12, 4, 4: nullus sum ... sepultus sum, I'm lost, Ter. Phorm. 943.—
- B Poet.: sepultus, buried in deep sleep, lulled to sleep, slumbering: somno sepulti, Lucr. 5, 974; 1, 134: invadunt urbem somno vinoque sepultam, Verg. A. 2, 265: custode sepulto, id. ib. 6, 424; cf.: assiduo lingua sepulta mero, Prop. 3, 11 (4, 10), 56: paulum sepultae distat inertiae Celata virtus, slumbering, idle, Hor. C. 4, 9, 29.
➳ pf. sepeli Pers. 3, 97 ; sepulivi CIL 3, 2326 ; sync. sepelisset, sepelissent Prop. 1, 17, 19 ; Quint. 8, 5, 16 || part. sepelitus Cat. d. Prisc. Gramm. p. 909.
- 1. begraven [mortuum; ossa alcis];
- 2. verbranden;
- 3. (metaf.) volledig onderdrukken, vernietigen [dolorem; famam; patriam; bellum beëindigen; somnum verdrijven; tribuniciam potestatem]; ➤ nullus sum, sepultus sum (Ter.) het is met me gedaan, ik ben verloren;
- 4. (poët.; Laatl.) (in diepe slaap) doen zinken, alleen pass.; ➤ vino somnoque sepulti; custode sepulto; assiduo lingua sepulta mero.
埋。藏。拆。滅。— se vino et epulis 酒叛無度。— somnum 斷睡。Sepultus sum 吾全敗矣。\Sepelitus pro* Sepultus.
Suggest a Translation
See an image
- (līsset, Pr.), pultus, īre, to bury, inter: hominem mortuom in urbe, XII Tabb. ap. C.: surge et sepeli natum, Att. ap. C.: Tarquinio sepulto: suorum corpora, L.—To burn, place on the funeral-pyre: sepultum Consentiae quod membrorum reliquum fuit, L.: Eumenem mortuum propinquis eius sepeliundum tradidit, N.—Fig., to bury, overwhelm, submerge, destroy, ruin, suppress: sepultā in patriā acervi civium: haec sunt in gremio sepulta consulatūs tui: dolorem, end: tunc, cum mea fama sepulta est, O.: nullus sum . . . sepultus sum, I'm lost, T.: urbs somno vinoque sepulta, V.: sepulta inertia, slumbering, H.
-
…sagaci unde anima atque animi constet natura videndum, et quae res nobis vigilantibus obvia mentes terrificet morbo adfectis somnoque sepultis, cernere uti videamur eos audireque coram, morte obita quorum tellus amplectitur ossa. Nec me animi fallit Graiorum…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…omnis, quam cernis, inops inhumataque turba est ; portitor ille Charon ; hi, quos vehit unda, sepulti. Nec ripas datur horrendas et rauca fluenta transportare prius quam sedibus ossa quierunt. Centum errant annos volitantque haec…
Vergil, Aeneid
-
…tamen rara puella fuit, quam sic ignotis circumdata litora silvis cernere et optatos quaerere Tyndaridas illic si qua meum sepelissent fata dolorem, ultimus et posito staret amore lapis, illa meo caros donasset funere crinis, molliter et tenera…
Propertius, Elegies
-
…impediri dicerent, neque tamen id antea cuiquam concesserant. quod proximum fuit, uti in quo vellemus gymnasio eum sepeliremus, nobis permiserunt. nos in nobilissimo orbi terrarum gymnasio Academiae locum delegimus ibique eum combussimus posteaque curavimus, ut…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…. cum enim de inmortalitate animorum disputavisset et iam moriendi tempus urgeret, rogatus a Critone, quem ad modum sepeliri vellet, multam vero inquit operam, amici, frustra consumpsi ; Critoni enim nostro non persuasi me hinc avolaturum…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…Euhemero est, quem noster et interpretatus est et secutus praeter ceteros Ennius ; ab Euhemero autem et mortes et sepulturae demonstrantur deorum ; utrum igitur hic confirmasse videtur religionem an penitus totam sustulisse Omitto Eleusinem sanctam illam et augustam ,…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…neque de filio dicit. iam hoc quis tum fuit Syracusis quin audierit, quin sciat, has Timarchidi pactiones sepulturae cum vivis etiam illis esse factas non palam cum Timarchide loquebantur, non omnes omnium propinqui adhibebantur, non palam…
Cicero, in Verrem
-
…pecunia sua liberavisset multaque comitate usus iussu Tarquinii se ius dicere probavisset, non commisit se patribus, sed Tarquinio sepulto populum de se ipse consuluit iussusque regnare legem de imperio suo curiatam tulit. Et primum Etruscorum iniurias bello est…
M. Tullius Cicero, De Republica
-
…urbe eiciebat tyrannus erat, quem hunc vocemus qui ne locum quidem relinquit exsilio Itaque si quid illae maiorum nostrorum sepultae reliquiae sapiunt, si non una cum corpore sensus omnis uno atque eodem consumptus est igni, quid illis interrogantibus…
Cicero, Epistula ad Octavianum
-
…relicturum. verum tamen, Crito, si me adsequi potueris aut sicubi nanctus eris, ut tibi videbitur, sepelito. sed, mihi crede, nemo me vestrum, cum hinc excessero, consequetur. praeclare is quidem ,…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes