separo
separo, to disjoin, sever, part, sunder, divide, separate
- I Lit.
- α With ab: senatoria subsellia a populari consessu, Cic. Corn. Fragm. 12, p. 449 Orell.: separat Aonios Oetaeis Phocis ab arvis, Ov. M. 1, 313: Asiam ab Europā, Plin. 4, 12, 26, § 87: separandos a cetero exercitu ratus, Curt. 7, 2, 35.—
- β With abl. (poet.): Seston Abydenā separat urbe fretum, Ov. Tr. 1, 10, 28: separat (spatium) aethere terram, Luc. 4, 75; 9, 524; natura nos ceteris separatos animalibus sola homines fatetur, Diom. 275 P.—
- γ With simple acc., Cic. Agr. 2, 32, 87; cf.: nec nos mare separat ingens, Ov. M. 3, 448: in ipsis Europam Asiamque separantis freti angustiis, Plin. 9, 15, 20, § 50; equitum magno numero ex omni populi summā separato, Cic. Rep. 2, 22, 39: Thessalorum omnis equitatus separatus erat, separated, divided, Liv. 42, 55 fin., Dig. 34, 2, 19, § 2.—Pass.: ut corpora gentis illius separata sint in alias civitates, ingenia vera solis Atheniensium muris clausa existimes, Vell. 1, 18, 1.—
- II Trop., to treat or consider separately; to distinguish, except.
- α With ab: multi Graeci a perpetuis suis historiis ea bella separaverunt, Cic. Fam. 5, 12, 2: cogitatione magis a virtute potest quam re separari, id. Off. 1, 27, 95, suum consilium ab reliquis separare, Caes. B. G. 7, 63 fin.: ob separata ab se consilia, Liv. 23, 20, 4: nihil est, quod se ab Aetolis separent, id. 38, 43, 12: orato rem, quem a bono viro non separo, Quint. 2, 21, 12; saepe a figuris ea (vitia) separare difficile est, id. 1, 5, 5.—
- β With simple acc.: separemus officium dantis testes et refellentis, Quint. 5, 7, 9: miscenda sit an separanda narratio, id. 4, 2, 101; cf. id. 12, 2, 13; cf.: virtus ipsa, separatā utilitate, Cic. Tusc. 4, 15, 34: oratio ac vis forensis, ut idem separetur Cato, ita universa erupit sub Tullio, ut, etc., i. e. if Cato again be excepted (shortly before: praeter Catonem), Vell. 1, 17, 3.
- —Hence, sēpărātus, a, um, P. a., separated, separate, distinct, particular, different.
- α With ab: quaestiones separatae a complexu rerum, Quint. 5, 8, 6. —
- β With abl.: (animalia) separata alienis, Vell. 1, 16, 2.—
- γ Absol.: ista aliud quoddam separatum volumen exspectant, Cic. Att. 14, 17, 6; so id. Verr. 2, 1, 17, § 45 Zumpt N cr.: neutrum vitiosum separatum est, sed compositione peccatur, Quint. 1, 5, 35: quid separata, quid conjuncta (verba) exigant, id. 8, 3, 15: eorum nullum ipsum per se separatum probo, Cic. Rep. 1, 35, 54 Mos. N. cr.: privati ac separati agr: apud eos nihil est, Caes. B. G. 4, 1; cf.: separatae singulis sedes et sua cuique mensa, Tac. G. 22: separati epulis, discreti cubilibus, id. H. 5, 5: (exordium) separatum, quod non ex ipsā causā ductum est, nec, Cic. Inv. 1, 18, 26: tu (Bacchus) separatis uvidus in jugis (i. e. remotis), distant, remote, Hor. C. 2, 19, 18.—Comp.: intellectus, Tert. Anim. 18 fin.—Sup. does not occur. —Hence, * adv.: sēpărātē, separately, apart: separatius adjungi, Cic. Inv. 2, 51, 156.
- 1. afzonderen, scheiden, verdelen; metaf. uitsluiten [suum consilium a reliquis een afzonderlijk besluit nemen; alqm ab amicis]; ➤ Europam Asiamque separans fretum; equitum magno numero ex omni populi summā separato;
- 2. uitzonderen, apart behandelen, onderscheiden; ➤ separatā etiam utilitate.
分開。推開。置各一方。分別。Duo maria pertenui discrimine separantur 二海相隔無幾。Spatium quod separat aethere terram 天與地和隔之空。
Suggest a Translation
See an image
- to disjoin, sever, part, sunder, divide, separate: cum (maria) pertenui discrimine separentur: nec nos mare separat ingens, O.: Separat Aonios Oetaeis Phocis ab arvis, O.: separandos a cetero exercitu ratus, Cu.—Fig., to set aside, treat apart, consider separately, distinguish, except: est mihi locus ad . . . separatus: delicta volgi a publicā causā separare: suum consilium ab reliquis, Cs.: nihil est, quod se ab Aetolis separent, L.
-
…montana cacumina fluctus. Maxima pars unda rapitur ; quibus unda pepercit, illos longa domant inopi ieiunia victu. Separat Aonios Oetaeis Phocis ab arvis, terra ferax, dum terra fuit, sed tempore in illo pars maris et…
Ovid, Metamorphoses
-
…capienda. facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt ; nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius. Itaque contra est, ac dicitis ; nam constitui…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…resistetur, ille improbissimus Chrysogoni fautor qui sibi cum illo rationem communicatam putat laeditur, cum ab hoc splendore causae separatur. verum haec omnis oratio, ut iam ante dixi, mea est, qua me uti res publica et…
Cicero, pro S. Roscio Amerino
-
…quaestionibus tu quidem strictim nostri autem multa solent dicere, sed ab hac ea quaestione quae nunc in manibus est separantur ; quare si videtur noli agere confuse, ut hoc explicemus, hac disputatione quod quaeritur. Optime inquit Cotta…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…erant lectu, suo Marte interpretandi vel restituendi. Non intellegentes autem quid scriberent saepe in legendis litteris et in separandis vocibus syllabisque erraverunt, quae causa fuit multorum mendorum. Quorum partem in A altera manus correxit ; non tamen…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…dici Latine decorum potest ; Graece enim πρέπον dicitur. Huius vis ea est, ut ab honesto non queat separari ; nam et, quod decet, honestum est et, quod honestum est, decet ; qualis autem differentia…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…. librum meum illum ἀνέκδοτον nondum, ut volui, perpolivi ; ista vero quae tu contexi vis aliud quoddam separatum volumen exspectant. ego autem, credas mihi velim, minore periculo existimo contra illas nefarias partis vivo tyranno dici…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…Miloni fecit ; certa crux. nullas fecit sperata libertas. quid hac quaestione certius subito adrepti in quaestionem tamen separantur ceteri et in arcas coniciuntur ne quis cum eis conloqui possit hi centum dies penes accusatorem cum fuissent ab eo…
Cicero, pro Milone
-
…illis, cum volemus. Democriti autem securitas, quae est animi tamquam tranquillitas, quam appellant ὁρμὴν, eo separanda fuit ab hac disputatione, quia ista animi tranquillitas ea ipsa est beata vita ; quaerimus autem, non quae…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…principatu, queruntur fortunae commutationem et Caesaris indulgentiam in se requirunt, neque tamen suscepto bello suum consilium ab reliquis separare audent. Inviti summae spei adulescentes Eporedorix et Viridomarus Vercingetorigi parent. Ipse imperat reliquis civitatibus obsides diemque ei rei…
Julius Caesar, Gallic War