separativus
sēpărātīvus, a, um, adj. [separo],
- of or belonging to separation, disjunctive, separative (late Lat.): conjunctio, Diom. p. 412 P.; Prisc. 1002 P.
sēparātīvus, a, um (separo), trennend, absondernd, coniunctio, Diom. 418, 26: praepositiones, Prisc. 14, 54.
di- quidem et dis- ~a sunt, ut divido, distraho
universaliter ‥ oppilationi [epatis ] debetur aperitivum. sed tale ‥ est extenuativum multitudinis aut subtiliativum et resolutivum grossitudinis aut incisivum, adherentium partium discontinuativum et ~um ab adjuncto et rarefaciens
virtus discretiva et ~a differunt, ut dicit Aver’ ‥ ~a est illa que dividit juvativum a nocivo et tradit nocivum expulsive ut expellat
sēpărātīvus, a, um (separo), disjonctif [gramm.] : Diom. 418, 26 ; Prisc. Gramm. 14, 54.