sollicite
sollĭcĭtē, adv., v. sollicitus fin.
sollicitē, Adv. (sollicitus), I) bekümmert, ängstlich, Sen. u. Sil. – II) sorgfältig, angelegentlich, soll. providere, ut etc., Plin. ep.: sollicitus et intentius tui me quam mei excipiunt, Plin. ep.: urbis annonaeque curam sollicitissime semper egit, Suet.: sollicitissime carendum est in docendo superbiae vitium, Augustin.
dissipati et dilacerati et corde tabescentes, abundantius habemus in manibus ~e de nobis adhuc gemere, quam secure gaudere in Domino
praemissis ante ~e nuntiis transnavigare maria terrasque spatiosas transmeare non tam piget quam delectat
que tandem cuncta ~e fugiens, portum monasterii petisse ex hujus vite naufragio nudus evadens
quod cum intentus utrisque auribus audisset et intima mente ~e perscrutaretur
ut ista sublato nomine illius scriberentur, ~e nos admonuit
tam solicite, tam accurate, moniales ‥ ignem ‥ fovent et nutriunt
si propheta preconsulere volebat tam ~e quomodo grate posset gratis data refundere
mandamus quatinus ‥ curam et administracionem predictas sic diligenter geras et soliciter prosequaris quod ipsa ‥ ecclesia gubernatori provido ‥ gaudeat
primo capitulo decreverunt ut episcopi ~ius amodo viverent, et ~ius subditos ammonerent(
ut ‥ sollic[it ]ius per instantis anni spatium divinorum studiis valeat invigilare
earundem transcriptum per latorem predictum vestre dominationi studui sollic[it ]ius intimare
sollĭcĭtē (12) (sollicitus), ¶ 1 avec inquiétude : Sen. Ep. 76, 30 ¶ 2 avec soin, avec précaution, avec sollicitude : Sen. Clem. 1, 26, 2 ; etc.; Plin. Min. Ep. 6, 15, 4 || sollicitius Plin. Min. Ep. 1, 4, 2 ; -issime Suet. Claud. 18.