About
Menu

suppetiae

suppetiae, help, assistance

sup-pĕtĭae (subp-), ārum, f. [suppeto],
  • that which comes to aid one, aid, assistance, succor (ante-class. and post-Aug.; used only in nom. and acc.; syn.: auxilium, subsidium): auxilia mihi et suppetiae sunt domi, Plaut. Ep. 5, 2, 12 (677): non metuo meae quin uxori latae suppetiae sient, id. Am. 5, 1, 54 (1106); id. Ep. 5, 1, 52 (658); id. Mil. 4, 2, 62 (1052); id. Rud. 3, 2, 10 (624); 4, 4, 39 (1083); id. Men. 5, 7, 14 (1003); Suet. Vesp. 4: piscibus ad suppetias uti, Ap. Apol. p. 299, 33: suppetias ferre, Amm.16, 4, 3; Ap. Met. 6, 27, 15.—The acc. suppetias sometimes occurs with verbs of motion for ad suppetias (to go, come, send, etc.), to any one's assistance: nae tibi, suppetias tempore adveni modo, Plaut. Men. 5, 7, 31 (1020): venire, Auct. B. Afr. 5: proficisci, id. ib. 25: ire, id. ib. 39: occurrere, id. ib. 66; 68: accurrere, Ap. Met. 9, 37, 8.

Saved

Recent