suppedito
suppedito, to give in abundance, furnish bountifully, provide, supply freely
- I Neutr., to be fully supplied or in abundance, to be at hand, be in store: unde Flumina suppeditant? Lucr. 1, 231: omnis apparatus ornatusque dicendi facile suppeditat, Cic. de Or. 3, 31, 124: P. Cethegus, cui de re publicā satis suppeditabat oratio, id. Brut. 48, 178: undique mihi suppeditat quod pro M. Scauro dicam, id. Scaur. 23, 46: innumerabilitas suppeditat atomorum, id. N. D. 1, 39, 109: quod multitudo suppeditabat, Liv. 6, 24, 2: quoad tela suppeditarunt, id. 30, 25, 7: ne chartam quidem tibi suppeditare, Cic. Fam. 7, 18, 2: cui (Torquato) si vita suppeditavisset, if he had lived, id. Brut. 70, 245; 27, 105; 32, 124; id. Phil. 3, 6, 15; cf. suppeto, I.: nec consilium, nec oratio suppeditat, i e. I have neither sentiments nor terms, Liv. 28, 27, 3.— Poet., with subj.-clause: dicere suppeditat, it is easy to say, Lucr. 3, 731. —
- B Transf.
- 1 Like abundare, to have in abundance, to abound or be rich in (very rare): omissis his rebus omnibus, quibus nos suppeditamus, eget ille, Cic. Cat. 2, 11, 25: ita gaudiis gaudium suppeditat, is increased by other joys, Plaut. Trin. 5, 1, 3 (1117). —
- 2 To be enough or sufficient, to suffice: parare ea, quae suppeditent et ad cultum et ad victum, Cic. Off. 1, 4, 12: Pometinae manubiae, quae perducendo ad culmen operi destinatae erant, vix in fundamenta suppeditavere, Liv. 1, 55, 7: labori suppeditare, to be fit for or equal to, to be a match for, Plaut. As. 2, 4, 17 (423); cf.: ut (Thais) tuo amori suppeditare possit sine sumpto suo, devote herself to you, Ter. Eun. 1076. —
- II Act., to give, furnish, afford, supply, or procure in abundance (freq. in Cic.; syn.: praebeo, suggero, ministro).
- α With acc.: luxuriae sumptus suppeditare ut possies, Plaut. As. 4, 2, 10 (819): sumptum, Cic. Agr. 2, 13, 32: tributo sumptus suppeditari, Liv. 23, 48, 7: cibos, Cic. Leg. 2, 27, 67: quibus (fistulis) aqua suppeditabatur templis, id. Rab. Perd. 11, 31: pecunias, id. Q. Fr. 2, 2, 3: merces, id. Verr. 2, 2, 3, § 6: frumentum, id. ib. 2, 3, 74, § 172: rem frumentariam alicui ex provinciis, id. Att. 8, 1, 2: res eas, quibus ager Campanus coleretur, id. Agr. 2, 32, 88: tutum perfugium otio et tranquillum ad quietem locum, id. Rep. 1, 4, 8: multa ad luxuriam invitamenta, id. ib. 2, 4, 8: fabulas poëtis, id. N. D. 2, 24, 63: ipsis pecuniam, Nep. Alcib. 8, 1: tela, Sil. 10, 137: suppeditabit nobis Atticus noster e thesauris suis quos et quantos viros! Cic. Fin. 2, 21, 67. —With an abstr. object: aliquis deus suppeditans omnium rerum abundantiam et copiam, Cic. Lael. 23, 87: oratoribus et poëtis mirabilem copiam dicendi, id. Top. 18, 67: praecepta nobis (patria), Lucr. 3, 10: varietatem tibi in scribendo, Cic. Fam. 5, 12, 4: hortorum amoenitatem mihi (domus), id. Q. Fr. 3, 1, 4, § 14: ut, quocumque haec (voluptas) loco suppeditetur, ibi beate queant vivere, id. Tusc. 5, 37, 108.—
- β With obj.-clause: Ciceroni meo suppeditabis quantum videbitur, Cic. Att. 14, 17, 5. — ( γ ) Absol.: alicui sumptibus, Ter. Heaut. 930: quod Ciceroni suppeditas, gratum, Cic. Att. 14, 20, 3. — ( δ ) Impers. pass.: quod res curae tibi est, ut ei (Ciceroni) suppeditetur ad usum et cultum copiose, Cic. Att. 14, 11, 2.
I intr., ¶ 1 être en abondance à la disposition, être en quantité suffisante sous la main : undique mihi suppeditat, quod... dicam Cic. Scauro 46, je trouve de tous côtés en abondance de quoi parler... ; ne charta quidem tibi suppeditat Cic. Fam. 7, 18, 2, tu nʼas même pas de papier en suffisance, cf. Cic. de Or. 3, 124 ; Br. 178 ; Nat. 1, 109 ; cui si vita suppeditavisset Cic. Br. 245, sʼil avait vécu suffisamment ; parare, quæ suppeditent ad victum Cic. Off. 1, 12, se procurer de quoi fournir aux nécessités de la vie ¶ 2 [avec inf.] : dicere non suppeditat Lucr. 3, 731, on ne saurait dire.
II tr., ¶ 1 fournir à suffisance, en abondance : frumentum toti Italiæ Cic. Verr. 2, 5, 99, fournir du blé à toute lʼItalie ; sumptum Cic. Agr. 2, 32, fournir aux dépenses, cf. Cic. Off. 2, 42 ; Liv. 23, 48, 7 ; omnium rerum abundantiam Cic. Læl. 87, fournir une abondance de tous les biens ; hortorum amœnitatem domus mihi suppeditat Cic. Q. 3, 1, 14, ma maison me fournit un agrément de jardins qui me suffit ¶ 2 [abst ] : alicui sumptibus Ter. Haut. 931, fournir aux dépenses de qqn, cf. Cic. Att. 14, 20, 3 || [pass. impers.] Cic. Att. 14, 11, 2 ¶ 3 pass., a) suppeditari aliqua re, être fourni, pourvu en abondance de qqch. : Cic. Cat. 2, 25 ; b) vix arvis suppeditati Lucr. 2, 1162, à peine pourvus du nécessaire par les champs.
- 1. rijkelijk geven, leveren of verschaffen (ook metaf.) [alci pecuniam, frumentum; oratoribus copiam dicendi; merces];
- 2. rijkelijk voorzien (van: abl.) [lumen novo lumine]; II. intr.
- 1. rijkelijk voorhanden zijn; ➤ nec consilium nec ratio suppeditat (Liv.);
- 2. toereikend, voldoende zijn [ad cultum; in fundamenta]; ➤ si vita suppeditat als ik tijd van leven heb;
- 3. helpen, bijstaan; ➤ suppeditandi facultas;
- 4. (Plaut.) deugen, geschikt zijn voor [labori];
- 5. (Lucr.) onpers. suppeditat (m. inf.) men kan [dicere].
供需。備。耐。足用有餘。Si vita suppeditavisset 若尙在。
Suggest a Translation
See an image
- sub+pes, to give in abundance, furnish bountifully, provide, supply freely: illi sumptibus, T.: quod Ciceroni suppeditas, gratum: sumptum a sociis: tributo sumptūs suppeditari, L.: omissis his rebus quibus nos suppeditamur, eget ille: multa ad luxuriam invitamenta: fabulas poëtis: tibi frumentum: ipsis pecuniam, N.: suppeditabit nobis Atticus noster e thensauris suis quos et quantos viros!: quod (res) curae tibi est, ut ei (Ciceroni) suppeditetur ad usum copiose.—To be fully supplied, be present in abundance, be at hand, be in store, abound, be available: facile suppeditat omnis ornatus dicendi: undique mihi suppeditat quod pro M. Scauro dicam: quod multitudo suppeditabat, L.: si vita suppeditasset, i. e. if he had lived: nec consilium, nec oratio suppeditat, i. e. I have neither ideas nor words, L.: Ut tuo amori suppeditare possint sine sumptu tuo Omnia haec, T.—To be enough, suffice, avail: parare ea, quae suppeditent ad cultum: vix in fundamenta, L.
-
…, praesidia vestra cum illius latronis inopia atque egestate conferre debeo. sed si, omissis his rebus quibus nos suppeditamur, eget ille, senatu, equitibus Romanis, urbe, aerario, vectigalibus, cuncta Italia, provinciis omnibus…
Cicero, in Catilinam
-
…Venus, aut redductum daedala tellus unde alit atque auget generatim pabula praebens unde mare ingenuei fontes externaque longe flumina suppeditant unde aether sidera pascit omnia enim debet, mortali corpore quae sunt, infinita aetas consumpse ante acta diesque .…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…, classem instructam atque ornatam fuisse, nullum propugnatorem afuisse, nullum vacuum tractum esse remum, rem frumentariam esse suppeditatam ; mentiri nauarchos, mentiri tot tam gravis civitates, mentiri etiam Siciliam totam ; proditum esse te a Cleomene…
Cicero, in Verrem
-
…late patet, sed oratoribus et philosophis magis quam vobis. Etsi enim omnes loci sunt omnium disputationum ad argumenta suppeditanda, tamen aliis disputationibus abundantius occurrunt aliis angustius. Itaque genera tibi nota sint ; ubi autem eis utare ,…
M. Tullius Cicero, Topica
-
…cum aliquo cottidie, idque faciebam multum etiam Latine, sed Graece saepius, vel quod Graeca oratio plura ornamenta suppeditans consuetudinem similiter Latine dicendi adferebat, vel quod a Graecis summis doctoribus, nisi Graece dicerem, neque corrigi possem…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…ista defenditis. quo modo enim probas continenter imagines ferri, aut si continenter, quo modo aeterne Innumerabilitas inquit suppeditat atomorum. Num eadem ergo ista faciet ut sint omnia sempiterna Confugis ad aequilibritatem sic enim ἰσονομίαν si placet appellemus…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…hominibus mores tam a stirpe generis ac seminis quam ex eis rebus quae ab ipsa natura nobis ad vitae consuetudinem suppeditantur, quibus alimur et vivimus. Carthaginienses fraudulenti et mendaces non genere, sed natura loci, quod propter portus…
Cicero, de Lege Agraria
-
…obsistere non poterant, tamen sufficere aliquo modo poterant ; nunc vero iam adempta est non modo resistendi verum etiam suppeditandi facultas. itaque res suas neglegunt ; pecunias, quo nomine iudicium hoc appellatur, non repetunt, relinquunt ;…
Cicero, in Verrem
-
…. Vt enim causa quid sit effectum indicat, sic quod effectum est quae fuerit causa demonstrat. Hic locus suppeditare solet oratoribus et poetis, saepe etiam philosophis, sed eis qui ornate et copiose loqui possunt, mirabilem copiam…
M. Tullius Cicero, Topica
-
…tragoediis lenitas eius non sine nervis perspici potest. eius aequalis P. Cethegus, cui de re publica satis suppeditabat oratioto tam enim tenebat eam penitusque cognoverat ; itaque in senatu consularium auctoritatem adsequebatur ; sed in causis publicis nihil…
M. Tullius Cicero, Brutus