Logeion | suppeto

sup-pĕto (subp-), īvi or ĭi, ītum, 3, v. n.

To go or come to one, i. e.,
- A Lit., to be at hand or in store, to be present (class.): ut mihi supersit, suppetat, superstitet, Plaut. Pers. 3, 1, 3 (331): si cui haec suppetunt, Cic. Off 2, 8, 31: cui res non suppetat, id. de Or. 3, 35, 142: vererer, ne mihi crimina non suppeterent, id. Verr. 2, 1, 11, § 31: ne pabuli quidem satis magna copia suppetebat, Caes. B. G. 1, 16: copia frumenti, id. ib. 1, 3: frumentum copiaeque, Liv. 5, 26, 9: quibus rebus numquam tanta suppeteret victoriae fiducia, Auct. B. Afr. 31: ut mihi ad remunerandum nihil suppetat praeter voluntatem, Cic. Fam. 15, 13, 2: quibuscumque vires suppetebant ad arma ferenda, praesto fuere, Liv. 4, 22, 1; Plin. 2, 9, 6, § 46: neque quo manus porrigeret suppetebat, Nep. Dion, 7, 2: nondum suppetente ad haurien, dum ultra justa vi, Plin. 2, 9, 6, § 46: si vita suppetet, Cic. Fin. 1, 4, 11; so, vita, Plin. Ep. 5, 5, 8: vita longior, Liv. 40, 56, 7: quoad vita suppetet, Auct. B. Afr. 92; Vop. Aur. 24.—With pers. subject: deos oro, ut vitae tuae superstes suppetat (uxor), that she may survive you, Plaut. Trin. 1, 2, 19 (57): nec consilium sibi suppetere diceret, Liv. 4, 48, 13.—
- B Transf., to be equal to or sufficient for; to suffice, to agree with, correspond to any thing; = sufficere: ut amori, ut ambitioni, ut cottidianis sumptibus copiae suppetant, Cic. Tusc. 5, 32, 89: pauper enim non est, cui rerum suppetit usus, Hor. Ep. 1, 12, 4: utinam quae dicis, dictis facta suppetant, i. e. I wish you may be as good as your word, Plaut. Ps. 1, 1, 106 (108): rudis lingua non suppetebat libertati, Liv. 2, 56, 8: ut plagae possint suppetere ipsae, Lucr. 1, 1050. — Poet., with pers. subject: novis ut usque suppetas doloribus, you may be exposed to, Hor. Epod. 17, 64. —
II To ask in place of another, to personate another in asking: si silignario quis dixerit, ut quisquis nomine ejus siliginem petisset, ei daret ... furti actionem adversus eum qui suppetet, etc., Dig. 47, 2, 52, § 11.

suppeto, īvī u. iī, ītum, ere (sub u. peto), I) herbeikommen, d.i. A) zur Hand sein, hinlänglich in Bereitschaft sein, in reicher Fülle vorrätig-, vorhanden sein, hinlänglich zu Gebote stehen, ne pabuli quidem satis magna copia suppetebat, Caes.: cum frumentum copiaeque aliae largius obsessis quam obsidentibus suppeterent, Liv.: id modo videndum est, ut materies suppetat (nicht gebricht) scutariis, Plaut.: ut hodie ad litationem huic suppetat satis Iovi, Plaut.: vires non suppetunt, Vulg.: nisi conatus ac vires suppetant ambulandi, Lact.: ut mihi ad remunerandum nihil suppetat praeter voluntatem, Cic.: quibuscumque vires suppetebant ad arma ferenda, hinlängliche Kräfte hatten, Liv.: si vita suppetet, wenn ich das L. noch habe, Cic.: so dum vita suppetit, Plin. ep.: si vita longior suppetisset, Liv.: non potis ecfari tantum dictis, quantum factis suppetit (tatsächlich vorliegt), Enn. fr. – v. Redestoff, cui res non suppetat, verba non desint, Cic.: vererer, ne mihi crimina non suppeterent, Cic. – v. Rat, nec consilium sibi suppetere, wüßten sich nicht zu raten, Liv. – poet. m. persönl. Subj., novis ut usque suppetas doloribus, daseiest für usw., Hor. epod. 17, 64. – B) übtr., zu etwas hinlänglich sein, ausreichen, hinreichen, einer Sache gewachsen sein, entsprechen, ut sumptibus copiae suppetant, Cic.: rudis lingua non suppetebat libertati, Liv.: utinam quae dicis dictis facta suppetant, Plaut.: quia non suppetunt dictis data, Plaut.: v. Pers., deos oro ut (uxor) vitae tuae superstes subpetat, daß sie so weit ausreiche (so weit komme), dich zu überleben, Plaut. trin. 57. – II) anstatt jmds. bitten, Ulp. dig. 47, 2, 53. § 11.

suppĕtō (10) (subp-), īvī ou ĭī, ītum, ĕre, intr., ¶ 1 être sous la main, à la disposition : ne pabuli quidem satis magna copia suppetebat Cæs. G. 1, 16, 2, on ne disposait même pas dʼune assez grande abondance de fourrage, cf. Cæs. G. 1, 3, 1 ; si cui hæc suppetunt Cic. Off. 1, 31, si qqn dispose de ces avantages || être en abondance à la disposition : mihi crimina non suppetunt Cic. Verr. 2, 1, 31, les chefs dʼaccusation ne sont pas en abondance à ma disposition || [poét.] novis ut suppetas doloribus Hor. Epo. 17, 64, pour que tu sois exposé constamment à de nouvelles douleurs ¶ 2 être en quantité suffisante, suffire : cotidianis sumptibus copiæ suppetunt Cic. Tusc. 5, 89, les ressources suffisent aux dépenses quotidiennes ; pauper non est, cui rerum suppetit usus Hor. Ep. 1, 12, 4, il nʼest pas pauvre celui qui dispose suffisamment des choses nécessaires à la vie ¶ 3 demander au nom de qqn : Ulp. Dig. 47, 2, 53, 11.

sup-petō, petere, petīvī (en petiī), petītum

1. rijkelijk voorhanden zijn of ter beschikking staan (voor: dat.; ad); ➤ ne pabuli quidem satis magna copia suppetebat (Caes.); frumentum largius obsessis quam obsidentibus suppetebat (Liv.);
2. toereikend, genoeg zijn (voor, om: dat.; ad); ➤ si vita suppetet als het leven lang genoeg zal zijn; eis vires suppetebant ad arma ferenda;
3. opgewassen zijn tegen (m. dat.) [laboribus].

suppeto , is, ii, ere. n. 3.
暗求。騙索。

Suggest a Translation
See an image

suppetō (subp-) īvī, ītus, ere

sub+peto, to be at hand, be in store, be present, be available: si cui haec suppetunt: vererer, ne mihi crimina non suppeterent: copia frumenti, Cs.: quibuscumque vires suppetebant ad arma ferenda, L.: neque quo manus porrigeret suppetebat, N.: si vita suppetet: Novis ut usque suppetas laboribus, may be exposed to, H.—To be equal to, be sufficient for, suffice, avail: ut cottidianis sumptibus copiae suppetant: Pauper enim non est, cui rerum suppetit usus, corresponds, H.: rudis lingua non suppetebat libertati, L.

suppeto

Saved

Recent