suppilo
sup-pīlo (subp-), no perf., ātum, 1, v. a. [pilus],
- to steal underhand, to filch, pilfer, purloin; with pers. object, to rob, strip, pluck, fleece (ante-class.): suffuror suppilo, Plaut. Truc. 2, 7, 15 (565): pallam alicui, id. Men. 5, 1, 40 (740): mihi aurum et pallam ex arcis, id. ib. 5, 2, 52 (804): suppiles clam domi uxorem tuam? id. As. 4, 2, 6 (815): aliquem, id. ib. 5, 2, 38 (888); Pompon. ap. Non. 13, 2; Caecil. ib. 12, 33.
suppīlo, āvi, ātum, āre (sub u. *pilo, wov. auch compilo), I) unter der Hand abplündern, pallam uxori, Plaut.: absol., Plaut. – II) unter der Hand ausplündern, alqm, Pompon. com. fr. u. Plaut.
See: suppilare
suppīlō (15) (sub-), ātum, āre (sub et pilo, cf. compilo), tr., voler, dérober : aliquid Pl. Truc. 566 ; aliquid alicui Pl. Men. 740 ; 803 || voler, dépouiller qqn : Pl. As. 815 ; Pompon. d. Non. 13, 2 ; Cæcil. d. Non. 12, 33.
➳ suppeilo Pl. As. 815.
- 1. stelen, ontfutselen;
- 2. bestelen, beroven.