suppetior
suppetior, to come to the aid of, assist, succor
suppĕtĭor (subp-), ātus, 1, v. dep. n. [suppetiae],
- to come to the aid of, to assist, succor (very rare; most freq. in App.): quod mihi suppetiatus es, gratissimum est, Cic. Att. 14, 18, 2: miserrimo seni, Ap. Met. 8, 20, 12.—Absol.: suppetiatum decurrunt anxii, run to aid, Ap. Met. 4, 10, 18; proclamare suppetiatum, id. ib. 1, 14, 11; 8, 17, 25.
suppetior, ātus sum, ārī, (suppetiae) zu Hilfe kommen, Hilfe leisten, helfen, Apul. met. 8, 20: oft Supin., zB. proclamare suppetiatum, Apul. met. 1, 14: suppetiatum decurrere, Apul. met. 4, 10. – ➳ Cic. ad Att. 14, 18, 2 zw. Konjektur; ebenso Naev. tr. 12 die aktive Nbf. manubias suppetiat prone.
See: suppetiari
suppĕtĭor, ātus sum, ārī, intr., secourir, prêter assistance (alicui) : Cic. *Att. 14, 18, 2 ; Apul. M. 1, 14 ; 8, 20.
suppetior (subp-) ātus, ārī, dep.
- suppetiae, help, to come to the aid of, assist, succor(late): quod mihi suppetiatus es, gratissimum est (dub.).