temporarie
tempŏrārĭē, adv., v. temporarius fin.
temporāriē, Adv. (temporarius), auf eine Zeit, Augustin. de anim. orig. 3, 13, 19. Oros. 5, 2, 6. Salv. de gub. dei 5, 8, 40 u. 7, 22, 94 u.a. Eccl.
suae dispensationis quam pro nobis ~ie suscepit
tempŏrārĭē, temporairement, pour un temps : Salv. Gub. 5, 8, 40.
Nihil susceptis tribuunt, sed sibi hoc etiam pacto aliquid a parentibus Temporarie attribuitur, ut in futuro totum filiis auferatur.Utitur etiam libro 8. Disputatio Zachæi lib. 3. cap. 3 :
Temporarie abstinentiam et continentiam simulant.Utuntur etiam Latini Scriptores.