temporarius
temporarius, of a time, timeserving
tempŏrārĭus, a, um, adj. [tempus],
- of or belonging to time, lasting but for a time, temporary (perh. only post-Aug.): liberalitas, depending on, according to the time, Nep. Att. 11: amicitiae, quas temporarias populus adpellat, Sen. Ep. 9, 9: mora (opp. aeternitatis destinatione), Plin. 36, 15, 24, § 114: theatrum, id. 34, 7, 17, § 36: motus animi (ira), Quint. 5, 10, 28: ingenia, changeable, Curt. 4, 5, 11: non ergo temporarium et subitum est, quod, etc., Plin. Pan. 91, 7: quorum temporaria gravitas, vel potius gravitatis imitatio ridebatur, id. Ep. 6, 13, 5: solum hoc (sc. sanguis) in corpore temporarium sentit incrementum, Plin. 11, 37, 90, § 223.—Adv.: tempŏrārĭē, for a time, temporarily, Salv. Gub. Dei, 5, 8; 7, 22.
temporārius, a, um (1. tempus), I) der Zeit angemessen, sich nach den Zeiten und Umständen (nach den Zeitumständen, nach den Verhältnissen) richtend, von Zeiten und Umständen (von den Zeitumständen, von den Verhältnissen) abhängig, liberalitas, Nep.: amicitia, Sen.: ingenia, wetterwendische, Curt. – II) nur eine Zeit dauernd, mora, Plin.: motus animi, vorübergehende, Quint.: cuculus ales t., ein Strichvogel, Plin.: euripus, nur auf kurze Zeit gemacht, Plin.: so theatrum, Plin.: incrementum, von Zeit zu Zeit, Plin.: Ggstz., poenae sive temporariae sive sempiternae, Augustin. de civ. dei 21, 13. – u. neutr. plur. subst., temporaria, Ggstz. aeterna, Chalcid. Tim. 201.
ut credamus unicum Filium Dei ‥ non ~ium, sed aeternum
mundus est nature motus orbicularis, concors, universalis, ~ius, localis, exterius nihil relinquens
~ias ‥ penas alii in hac vita tantum, alii post mortem [] Aug. Civ. Dei XXI 13
si est divine [l. divini ] humanique presentis digna collatio, uti vos vestro hoc ~io presenti quedam videtis, ita ille omnia suo cernit eterno [] Boeth. Cons. Phil. V pr. 6. 20
sicut ‥ ad centrum circulus, sic ad eternitatem consistit mundus ~ius
quod auctorem lucis aeternae cum cremento lucis ~iae concipi simul et nasci deceret
peractis ~iae dispensationis sacramentis
quia ~iam vitam apud se quam pudicitiam periclitari malebant
tempŏrārĭus, (13) a, um (tempus), ¶ 1 approprié aux circonstances, dépendant des circonstances : Nep. Att. 11, 3 ; amicitiæ temporariæ Sen. Ep. 9, 9, amitiés de circonstance ; temporaria ingenia Curt. 4, 5, 11, caractères changeants comme le temps, capricieux, variables ¶ 2 temporaire : Quint. 5, 10, 28 ; 36, 114.
- 1. aan de omstandigheden aangepast, bij een bepaalde tijd passend [liberalitas; theatrum];
- 2. (postklass.) (maar een) korte tijd durend, tijdelijk; wispelturig [ingenia].
temporārius
adj.
- tempus, of a time, timeserving: liberalitas, N.: ingenia, changeable, Cu.