temporatim
tempŏrātim, adv. [tempus],
- at times, according to time, chronologically (eccl. Lat.): terra temporatim vestiri amans, Tert. Pall. 2: per nativitates nominatim temporatimque digerere, id. Anim. 28.
temporātim, Adv. (1. tempus), von Zeit zu Zeit, der Zeit nach, Tert. de pall. 2 u. de anima 28.
tempŏrātim (tempus), selon les temps : Tert. Pall. 2.
Sic et terram si recenseas Temporatim vestiri amantem, prope sis eandem negare, memor viridem cum conspicis flavam, mox visurus et canam.Adde eumd. Tertull. lib. de Anima cap. 28.