tranquille
tranquille, calmly, quietly, tranquilly
tranquillē, adv., v. tranquillus fin.
trānquillē, Adv. m. Compar. u. Superl. (tranquillus), ruhig, Plaut., Cic. u.a.: lucidius tranquilliusque inter divina mansurus (animus), Sen. ep. 71, 16: tranquillissime senuit, Suet. Aug. 2, 2.
quid ‥ respondeat ‥ audiamus, et ~e vivamus
ut ‥ a civium tumultu remoti ~ius Deo servirent
Antonius [sic ] ‥ Pius ~e et sancte gubernavit imperium
impetrantes quatinus in ordine suo ‥ quiete et ~e vivere possent
cum ‥ regnum Scocie ~e et imperpetuo domino Roberto promitteretur
dum res ~e geritur
populo ‥ ~e, pacifice, ac juridice gubernato
tranquillē (14) (tranquillus), tranquillement, paisiblement : Cic. Tusc. 3, 25, etc. || tranquillius Sen. Ep. 71, 15 ; -issime Suet. Aug. 2.
tranquillē
adv.
- tranquillus, calmly, quietly, tranquilly: tranquille placideque: dicere.