translaticie
translātīcĭē or -tĭē, adv., v. translaticius fin.
trānslātīciē (trālātīciē), Adv. (translaticius), leichthin, nachlässig, ICt.
illud [sc. heri ], cum nullius quatuor saltem modorum vim ullam subindicet, omnibus illis astrui ~e potest
trānslātīcĭē ou trālātīcĭē, négligemment : Ulp. Dig. 37, 14, 1 ; etc.