transitive
trānsitīvē, Adv. (transitivus), in transitiver Bedeutung (Ggstz. intransitive), Prisc. 14, 39; 18, 58 u. 139.
quod si talis apparatus fit pro adventu terreni hominis et momentanee potestatis, qualis apparatus omnis boni putamus fiebat pro adventu caelestis Regis et aeterni in corde sacratissimae Virginis quae illum non solum erat in semet ~e hospitatura, sed etiam ex substantia sua factum hominem paritura?
quedam pistrina et brasina et stabulum que maxime indigent refeccione ‥ et ~e possunt emendari cum xiiij li. xvij s. iiij d.(
verbum substantivum aut tenetur copulative et sic construitur cum recto a parte post, aliquando ‥ tenetur ut, dependens ab alico, gracia cujus ~e construitur
construitur genitivus a parte post ~e transicione personarum
genitivus ‘Christi’ potest construi ~e et intransitive
trānsĭtīvē (transitivus), transitivement, dʼune manière transitive : Prisc. Gramm. 14, 39 ; 18, 58.