transitorie
transĭtōrĭē, adv., v. transitorius fin.
trānsitōriē, Adv. (transitorius), im Vorbeigehen, Auct. itin. Alex. 10 (26). – bildl., dicere, loqui, Hieron.: considerare, Augustin.
~ie tunc ambulante
qui fidem ~ie nec fixa intentione percipiunt non solum nihil commodi credendo merentur sed et poenam de pretio salutis miseri mercantur aeternam
inquiratur ‥ a metropolitano si in promptu habeat legem scrutabiliter et non ~ie
nec eis [praesentium rerum solatiis ] pro sponso frui desiderat sed eorum ministerio, ut in servitio sponsi subsistere valeat, ~ie uti festinat
ut tanta temporis nostri gloria ~ie non pertranseat; verum ‥ literarum beneficio firmum perpetuitatis robur obtineat
hec in transitu et ex incidenti commemorasse sufficiat, utinam non ~ie
quoniam vero dominus noster paschali tempore mortem ~ie gustatam aeterna resurrectionis virtute devicit
estis ex tempore prelati ‥ transitorius hic honor ~ie vobis impenditur
et hoc vel ~ie, sicut in raptis, vel permanenter, sicut in beatis
apostoli ‥ ~ie ac parce susceperunt elemosinas temporales a populo
trānsĭtōrĭē (transitorius), en passant, incidemment : Hier. Ep. 51, 2 ; Aug. Serm. 102.