transumptive

transumptive [CL transumptivus+-e], in a manner characterized by taking over or across (to another situation or context). b by application (of a word) to another thing (than that to which it properly applies, esp. one considered related or analogous), (esp.) metaphorically (freq. opp. to proprie). assumo thema materie nostre congruum ex sanctis literis, quod scribitur originaliter Jeremie xxx primo, ~e autem per Matheum ewangelistam secundo capitulo sui ewangelii ‥ videlicet: vox in Rama audita est [Jer. xxxi 15, Matth. ii 18] Cop. Pri. S. Andr. 107. b potest dici quod proprie suggillare significat infamare et ponitur ~e pro reprehendere J. Bath 278; etas est spacium temporis dictum minus tamen quam seculum, si proprie accipitur, dicitur autem proprie et ~e Gros. Comp. 5; ‘semper’ vel ‘hora’ dupliciter accipiuntur, uno modo proprie et sic semper dicit totalitatem temporis ‥ vel ~e et sic ‘semper’ pro eternitate Bacon VII 55; tunc sub tali intellectu concederetur ista ‘genera et species sunt substantie’, accipiendo predicatum personaliter; sed tunc non acciperetur proprie sed improprie et ~e Ockham Summa I 72 p. 222; universaliter quando aliqua dictio potest sumi metaphorice et ~e, potest causare fallaciam equivocationis Ib. III 4. 3; potest ‥ illa sumi proprie vel †transmutive [l. ~e] ‥ potest adhuc intelligi dupliciter Bradw. CD 304B; Deus ‥ potest dici charitas nostra multo convenientius ‥ et minus †transumpte [l. ~e], minusque metaphorice quam fides vel spes nostra Ib. 376E.

transumptive

Saved

Recent