transumptivus
transumptīvus, a, um, adj. [transumptio],
- transumptive, metaleptic: μετάληψιν, quam nos varie translativam, transumptivam, transpositivam vocamus, Quint. 3, 6, 46.
trānsūmptīvus, a, um (transumptio), übertragend, subst. trānsūmptīva, ae, f., die ablehnende Feststellung (griech. μετάληψις), Quint. 3, 6, 46 (vgl. translativus).
flamma aliquando apparet alba quando materia aeris est subtilis in qua radiat vapor ignis. et talis albedo non est propria sed potius ~a
non ‥ absque impositione reliqua duo aut separata aut conjuncta contingit inveniri, nisi forte alicujus nominis adeo obsolescat impositio ut jam nullam ejus positivam esse designationem dicendum sit manentibus ~is
permissio est unus modus ~us et improprius faciendi; sed non probant quod Deus tantum sic improprie et nullo modo proprie efficit actus liberos
iste modus ~us usitatur in omnibus idiomatibus, scilicet ut aliquid dicatur gratia sue partis
quarta occultacio consistit in ~a locucione