transverberatio
trānsverberātio, ōnis, f. (transverbero), die Durchbohrung, m. subj. Genet., clavorum, Augustin. de civ. dei 17, 17: m. obj. Genet., solidi corporis, Cassiod. in psalm. 15, 11.
ipsa solidi corporis ~o non immerito quaedam probatur dicta corruptio [cf. ]Cassiod. Psalm. 10. 15
super eos cum sagittarum ictibus, lancearum, gladiorumque ~onibus, a multis spiritum exhalare fecerunt
trānsverbĕrātĭō, ōnis, f. (transverbero), action de transpercer, dʼenfoncer dʼoutre en outre : Aug. Civ. 17, 17 ; Cassiod. Psalm. 15, 11.