turpiloquium
turpĭlŏquĭum, ii, n. [turpis-loquor],
- obscene or immodest speech, Tert. Pud. 17 fin.; Ambros. Fid. 5, 10, § 110.
turpiloquium, iī, n. (turpis u. loquor), garstige-, unzüchtige Worte, das häßliche Reden, Augustin. serm. 119, 4 u. 7 Mai u.a. Eccl. Gloss. II, 221, 8 ›turpiloquium, αἰσχρολογία‹.
sacerdos per ~ium ‥ coinquinatus
non decet os sacerdotis perjurio pollui ‥ non mendacio ‥ non ~io, non vaniloquio
impudicitiam mentis scurrilitate gestuum et oris ~io protestentur
sicut non oculos intuentium operibus incongruis, sic neque ~iis ullis audientium aures offendant
sane omne ~ium inhonestum est in prelato
statim incepit ipsos vilipendere de ~iis, maledicens eis verbis vilissimis
tam auribus instillans quam oculis representans voluptuosa et ~ia, curiosa et inutilia
turpĭlŏquĭum, ĭī, n. (turpis, loquor), conversation obscène : Tert. Pud. 17 ; Ambr. De Fide 5, 10, 110.
Nec tamen amaricato gutture in nepotem linguam exasperat, nec eum inInfra :Turpiloquio , aut turpibus invehitur objectis, etc.
Non in iram concitatus est autTurpiloquium , etc.
Vaniloquos, ac Turpiloquos fuge, sperneque, vità.