οὔρειος

οὔρειος, η, ον,

• Ep. for ὄρειος.
• • II (οὖρον A) οὔρειος, α, ον, for urine, βῖκος Antisth. ap. Phot.; οὔριου βῖκον, Hsch.

οὔρειος, ion. u. poet. = ὄρειος ; Νύμφη οὐρείη = Ὀρειάς, H.h. Merc. 244 ; Hes. frg. 13 ; τέρας, von der Sphinx, Eur. Phoen. 819 u. öfter bei Eur.; οὐρείη δαίμων, Ap.Rh. 1.1119 ; χελώνη, Nic. Al. 572 u. a. sp.D.