οὐρανοῦχος
οὐρανοῦχος, holding heaven
οὐρᾰν-οῦχος, ον, (ἔχω)
- holding heaven, οὐ. ἀρχά the rule of heaven, A. Ch. 960 (lyr.).
οὐρανοῦχος, ος, ον [ᾰ] qui réside dans le ciel, Eschl. Ch. 960.
Étym. οὐρ. ἔχω.
οὐρανοῦχος, den Himmel innehabend, bewohnend, ἀρχά, Aesch. Ch. 954.
οὐρανοῦχος
οὐρᾰν-οῦχος, ον,
ἔχω
- holding heaven, ἀρχὴ οὐρ. the rule of heaven, Aesch.