αὐσταλέος
αὐσταλέος, to dry
αὐσταλέος, α, ον, Ep. ἀϋσταλέος, (αὔω A)
- dried up, sunburnt, Od. 19.327, Hes. Sc. 265, Theoc. 14.4, Call. Cer. 16, A.R. 2.200, etc.
1 ref. al cuerpo renegrido, sucio, mugriento de Ulises Od.l.c., de Deméter junto a la fuente
αὐσταλέα ἄποτός τε καὶ οὐ φάγες οὐδὲ λοέσσα
χρώς
παρηίδες
αὐ. κονίῃσι
• sórdido
Ἀχλύς
• del cabello desaliñado
Χαρίτων λόφος
κίκιννοι
κεφαλή
• de cosas sucio
δίφρος
2 de un río seco
ποταμός
3 fig. austero
βιοτή
•Deriv. de la raíz *°Hu̯s- de αὖος, αὔω, etc. qq.u. construido sobre el tema αὐστ- y un sufijo -λ- como αὐαλέος, ὀπταλέος, etc.
αὐσταλέος, α, ον ; épq. et ion. ἀϋσταλέος, η, ον [ᾰᾰ] brûlé du soleil, d’où :
1 bruni, noir, sale, Od. 19, 327 ; A. Rh. 2, 200 ||
2 sec, rude, Thcr. Idyl. 14, 4 ||
3 desséché, altéré, Call. Cer. 17 ||
➳ αὐστ. Call. A. Rh. ; ἀϋστ. Od. l. c. ; Hés. Sc. 265 ; Thcr. Idyl. l. c.
Étym. αὖος.
αὐσταλέος, (vgl. αὖος, αὐαλέος), sonnverbrannt, schmutzig, struppig, Od. 19.327, in der Form ἀϋσταλέος, öfter bei sp.D., αὐστ. κονίῃσι Ap.Rh. 1.200 ; κόμη Iulian. 27 (Plan. 113); vom Holz, trocken, Opp. C. 4.128 ; vor Furcht erstarrt, Hal. 2.78 ; durstig, Call. Cer. 17.
αὐσταλέος
αὔω to dry
- sunburnt, squalid, Lat. siccus, Od., Hes.