βασίλιννα
βᾰσῐλ-ιννα, v. βασίλισσα.
reina en la explicación de la hierogamia de la mujer del arconte rey, D.59.74, cf. Men.Fr.652a.
βασίλιννα, ης (ἡ) [ᾰσῐ] c. βασίλισσα, femme de l’archonte-roi, Dém. 1370, 17 ; Mén. (Eust. Od. 1425, 40).
Étym. βασιλεύς ; pour le suff. cf. Ἤριννα, Κόριννα.
βασίλιννα, ἡ, = βασίλεια, Men. bei Eusth. 1425 ; als v.l. der mss. Dem. 59.74.