βιωτός
βιωτός, to be lived, worth living
βῐ-ωτός, όν,
- to be lived, worth living, mostly with neg., ἔμοιγʼ ὁ μέλλων βίος οὐ β. S. OC 1692 (lyr.), cf. Ar. Pl. 197 (dub.), Pl. Ap. 38a; οὐ βιωτὸν οὐδʼ ἀνασχετόν Antiph. 190. 10; οὐκ ἦν μοι β. τοῦτο ποιήσαντι D. 21.120; ἆρʼ οὖν β. ἡμῖν ἐστιν μετὰ μοχθηροῦ σώματος Pl. Cri. 47e.
1 de βίος digno de ser vivido
ἔμοιγ' ὁ μέλλων βίος οὐ β.
οὔ φησιν εἶν' αὑτῷ β. τὸν βίον
ὁ δὲ ἀνεξέταστος βίος οὐ β.
2 impers. βιωτόν (ἐστιν) merece la pena vivir
οὐ βιωτόν ἐστιν οὐδ' ἀνασχετόν
οὐ γὰρ ἦν μοι δήπου βιωτὸν τοῦτο ποιήσαντι
ἆρ' οὖν βιωτὸν ἡμῖν ἐστὶν μετὰ μοχθηροῦ ... σώματος;
βιωτός, ή, όν, (vie) qu’il faut vivre ou qu’on peut vivre ; d’ord. avec une nég. βίος οὐ βιωτός, Soph. O.C. 1692 ; Plat. Ap. 38a, etc. vie qu’on ne peut vivre, vie intolérable : οὐ βιωτόν (ἐστι), Dém. 554, 5 ; Luc. Charid. 16, ce n’est pas une vie tolérable ; sans nég. Plat. Conv. 211d ; Crit. 47e.
Étym. vb. de βιόω.
βιωτός, zu leben ; βίος οὐ βιωτός, ein Leben, das nicht als ein Leben zu betrachten, Plat. Apol. 38a ; Symp. 216a ; Ar. Plut. 197 ; neutr., ἆρα βιωτὸν ἡμῖν ἐστιν ; können wir leben ? Plat. Crit. 47d ; οὐ βιωτὸν ἡγεῖσθαι, d.i. sterben wollen, Xen. Hell. 2.3.50 ; so öfter bei Sp.; Antiphan. Ath. VIII.342f οὐ βιωτόν ἐστιν οὐδʼ ἀνάσχετον ; vgl. Plut. Aemil. 21 ; Luc. Charid. 16.
βιωτός
βιόω
- to be lived, worth living, Soph., Ar., etc.