βλάβομαι
βλάβομαι, stumble, hesitate
βλάβ-ομαι,
- = βλάπτομαι, only 3 sg., βλάβεται δέ τε γούνατʼ ἰόντι Il. 19.166; stumble, hesitate, of a speaker, ib. 82; of a bowstring, Anacreont. 31.26.
1 de pers. ser o estar torpe
βλάβεται δέ τε γούνατ' ἰόντι
• fig. de un orador resultar torpe
βλάβεται δὲ λιγύς περ ἐὼν ἀγορητής
2 de cosas estar estropeado o dañado
βλάβομαι (seul. 3 sg. βλάβεται) [ᾰ] être atteint, d’où être affaibli, fléchir, en parl. de genoux chancelants, Il. 19, 166 ; Od. 13, 34 ; en parl. d’un orateur qui se trouble, être embarrassé, Il. 19, 82 ; Anacr. 31 ||
➳ Postér. (ao. 2 act. 3 sg. ἔβλαβεν, Q. Sm. 5, 509, et part. βλαβών, Q. Sm. 11, 5) nuire.
Étym. Cf. βλάπτω.
βλάβομαι, praes. βλάβεται, = βλάπτεται, Il. 19.82, 166, Od. 13.34 ; Anacr. 31.26 ; act. Qu.Sm. τίη νύ σοι ἔβλαβεν ἦτορ 5.509.
βλάβομαι : see βλάπτω.