βριμόομαι
βριμόομαι, was indignant with
βρῑμ-όομαι,
- = βριμάομαι, ἐβριμοῦτο τῷ Κύρῳ was indignant with Cyrus, X. Cyr. 4.5.9 (expld. by ἀπειλεῖ Ael.Dion. Fr. 95): abs., Ph. 1.681.
1 indignarse, enfadarse
†κατὰ μὲν βριμούμενοι†
ἐβριμοῦτό τε τῷ Κύρῳ
2 amenazar, asustar Ael.Dion.
βριμόομαι-οῦμαι [ῑ] (seul. impf. 3 sg. ἐβριμοῦτο), gronder de colère contre, dat. Xén. Cyr. 4, 5, 9.
Étym. βρίμη ; cf. βριμάομαι.
βριμόομαι, [ῑ], vor Zorn schnauben. in heftigen Zorn geraten, τινί Xen. Cyr. 4.5.9 ; B.A. 30 ὑπὸ ὀργῆς βαρύνεσθαι.